ƒ
dinsdag, november 29, 2011
Een vluggertje
Vandaag moest het economendagboek voor een commissie van negen verschijnen omdat er een onderzoeksplan bij NWO was ingediend. Er was 20 minuten beschikbaar en daarom werd me in de gang toegefluisterd dat ik niet iedereen een hand mocht geven. De voorzitter zou me wel een hand geven namens iedereen. Ook mocht ik geen presentatie geven, maar ik had wel handig een handout gemaakt met het belangrijkste punt dat ik wilde maken. En het economendagboek is altijd bondig en zakelijk. Dus na 17 minuten en 12 seconden waren de beantwoording en toelichting klaar. Had ik toch iedereen gemakkelijk een hand kunnen geven...
woensdag, november 23, 2011
Mannenbroeders, kamervragen, mannenbroeders
In het weekend las ik de laatste publicatie van het International Institute of Social Studies in Den Haag: ‘The financial crisis and developing countries’. Dit instituut laat haarscherp zien, dat de echte slachtoffers van de financiële crisis toch vooral de mensen in OS-landen zijn. Dat heeft direct te maken met een brede afbouw van ontwikkelingshulp in de westerse landen én een toenemend protectionisme om de eigen westerse markten te beschermen. De ‘global poor’ worden het kind van rekening.
In het weekend las ik de laatste publicatie van het International Institute of Social Studies in Den Haag: 'The financial crisis and developing countries'. ... |
zaterdag, november 19, 2011
een onverwachte hit
Beste Peter,
Ik was aan het googelen op "wodanzoon" en kwam uit bij dit artikel waarin u beschrijft dat u Wodanzoon bent geworden en dus nog bent? Klopt dat?
Bent u in uw tijd actief met W.O.D.A.N. bezig geweest of heeft u er geen link meer mee?
Ik vraag u dit omdat ik bezig ben een grootse reünie te organiseren met alle nog levende Wodanzonen en daarvoor ben ik een "portal" aan het bouwen op www.wodanzoon.nl. Daar staat nu nog niks, maar zeer binnenkort hoop ik daar iets te onthullen voor alle Wodanzonen. Ik hoop dat u hier prijs op stelt en dat ik u ter zijner tijd een keer persoonlijk mag ontmoeten.
Met wodaneske groet,
Berry van der Rijk
o.t. Opperpriester
woensdag, november 16, 2011
poets
Der is toch niks an de hand mailde Sjef me en inderdaad ligt het economendagboek er even helemaal uit. Het is gewoon te druk om te bloggen. Gisterenavond het echter leuk. Ik heb de economen van ECD ieder aangezet tot het uitzoeken van een gedicht dat moet worden voorgedragen tijdens een afscheiddiner. Op de kaft staat The poets of ECD, maar het is eigenlijk de poets van het economendagboek.
a poem for a bird that flies
a traveller near a garden pond
a door opens, unheard unseen
but his departure is impressive
wings weave a silent sound
a poem for a bird that flies
a traveller near a garden pond
a door opens, unheard unseen
but his departure is impressive
wings weave a silent sound
maandag, november 07, 2011
Stapelgek
Er zijn drie dingen die me mateloos ergeren in discussies rond de van datafraude verdachte D.S..
Het eerste is het aan D.S. toegedichte motief. Er wordt veel gesproken over ijdelheid en andere psychologische defecten. Dat lijkt me buiten de orde. Dit is een derderangs wetenschapper die het handwerk van dataverzameling en analyse en het toetsen van hypothesen niet beheerste en daarom het pad van leugen en bedrog heeft gekozen om de hoogste wetenschappelijke rang te bereiken. Zonder de fraude had hij nooit de publicaties en projecten gedraaid die zijn cv hoogleraarwaardig maakten. Het motief is net als bij andere fraudeurs: eigenbelang.
De tweede ergernis is de tekortschietende maatschappelijke reactie. In een normale wereld zouden de promotiepremies die universiteiten opstrijken nadat een promovendus een dissertatie schrijft worden teruggevorderd. Het is evident dat den controle op de proefschrifttrajekten gefaald heeft. De opleiding is ondeugdelijk geweest en voor ondeugdelijke producten is de producent aansprakelijk. Ook de financiers van projecten van D.S.zouden in een normale wereld hun geld terugeisen. De allocatie van middelen naar D.S. heeft andere wetenschappers geschaad. Ook hier zijn de werkgevers aansprakelijk. Het is belangrijk dat de normale wereld zo snel mogelijk werkelijkheid wordt, want alleen als universiteiten in de geldbuidel geraakt worden zullen ze toezichtsystemen ontwerpen die werken.
De derde ergernis is het gemak waarmee gesuggereerd wordt dat D.S. een verkeerd beroep gekozen heeft en misschien maar beter kunstenaar had kunnen worden (Bas Haring in de Volkskrant, Arjan Dasselaar op nu.nl; de toon van de laatstgenoemde bevalt me overigens beter dan van de eerstgenoemde: "een mooi, mild oordeel"). Een dergelijke vergelijking kan eigenlijk alleen gemaakt worden door mensen die niet weten dat het veel moeilijker is om kunstenaar te zijn dan om hoogleraar te worden.
Het eerste is het aan D.S. toegedichte motief. Er wordt veel gesproken over ijdelheid en andere psychologische defecten. Dat lijkt me buiten de orde. Dit is een derderangs wetenschapper die het handwerk van dataverzameling en analyse en het toetsen van hypothesen niet beheerste en daarom het pad van leugen en bedrog heeft gekozen om de hoogste wetenschappelijke rang te bereiken. Zonder de fraude had hij nooit de publicaties en projecten gedraaid die zijn cv hoogleraarwaardig maakten. Het motief is net als bij andere fraudeurs: eigenbelang.
De tweede ergernis is de tekortschietende maatschappelijke reactie. In een normale wereld zouden de promotiepremies die universiteiten opstrijken nadat een promovendus een dissertatie schrijft worden teruggevorderd. Het is evident dat den controle op de proefschrifttrajekten gefaald heeft. De opleiding is ondeugdelijk geweest en voor ondeugdelijke producten is de producent aansprakelijk. Ook de financiers van projecten van D.S.zouden in een normale wereld hun geld terugeisen. De allocatie van middelen naar D.S. heeft andere wetenschappers geschaad. Ook hier zijn de werkgevers aansprakelijk. Het is belangrijk dat de normale wereld zo snel mogelijk werkelijkheid wordt, want alleen als universiteiten in de geldbuidel geraakt worden zullen ze toezichtsystemen ontwerpen die werken.
De derde ergernis is het gemak waarmee gesuggereerd wordt dat D.S. een verkeerd beroep gekozen heeft en misschien maar beter kunstenaar had kunnen worden (Bas Haring in de Volkskrant, Arjan Dasselaar op nu.nl; de toon van de laatstgenoemde bevalt me overigens beter dan van de eerstgenoemde: "een mooi, mild oordeel"). Een dergelijke vergelijking kan eigenlijk alleen gemaakt worden door mensen die niet weten dat het veel moeilijker is om kunstenaar te zijn dan om hoogleraar te worden.
zondag, november 06, 2011
Toch nog snel 2
Veronica Rappoport schreef in de Journal of Economic Literature een bespreking van On the brink of deglobalization waar de honden geen brood van lusten. "Nou daar deugt blijkbaar helemaal niks van", zei Doris nadat ze het had gelezen. En "Hoe kun je daar nou blij mee zijn?" Inderdaad is het een review die ruim 2 pagina's lang duidelijk laat zien dat de recensent er niks an vind. Niet academisch (klopt, ik schreef het boek eigenlijk voor Jeroen die vond dat ik eens iets moest maken waar ook gewone mensen wat aan hadden) en macro-economisch (klopt grotendeels, maar de microdata literatuur ontbreekt niet).
Maar het is ook een zotte bespreking die me met name kwalijk neemt dat ik de recente literatuur niet bespreek. Alle genoemde voorbeelden van gemiste studies betreffen NBER working papers die verschenen in de periode juli 2010 t/m medio 2011. Mijn boek werd gedrukt in maart 2010. Ook is het gek dat Veronica schrijft dat je het boek kunt lezen zonder te leren dat de wereldhandel veel sneller daalde dan het bnp. Dat is raar want ik leg er vanaf het begin nogal veel nadruk op dat de handelsval van 2008 bijzonder is door de daling van de verhouding tussen handel en bnp. Niet de bewoordingen van de mantra van de mainstream waartegen On the brink of deglobalization zich afzet, maar inhoudelijk het zelfde. Kortom Veronica heeft een boek gelezen dat niet verwees naar haar microdata studie uit 2011, dat zich afzette tegen wat later de belangrijkste bevinding uit haar onderzoek bleek te zijn en dat een verhaal vertelt dat ze niet herkende, verafschuwde en toen heeft afgekraakt.
Hoe kun je daar dan toch blij mee zijn? Dat is eenvoudig: de Journal of Economic Literature is het allerbelangrijkste tijdschrift in zijn soort. Er verschijnen per jaar vijftien tot twintig grote literatuurbesprekingen in, een duizendtal korte boekbeschrijvingen en daarnaast is er per jaar maar ruimte voor een kleine honderd besprekingen van individuele boeken. Dit is dus één van de krap honderd boeken die een bespreking waard gevonden wordt. Dat de recensie negatief is, is begrijpelijk want het is een controversieel boek en wie kaatst moet de bal verwachten. Maar de redactie van de Journal of Economic Literature heeft de recensie afgedrukt. En als het alleen maar een bagger boek was, dan hadden ze de schaarse ruimte in het tijdschrift wel voor iets beters gebruikt. Of zoals mijn uitgever Alex schreef "While the review itself is slightly mixed" (dit lijkt me een understatement; vooral het slightly) "on balance it's still favourable for the book to be reviewed in such a prestigious journal".
On the brink of deglobalization: An alternative perspective: Revenge of the mainstream? Veronica Rappoport in the Journal of Economic Literature
Maar het is ook een zotte bespreking die me met name kwalijk neemt dat ik de recente literatuur niet bespreek. Alle genoemde voorbeelden van gemiste studies betreffen NBER working papers die verschenen in de periode juli 2010 t/m medio 2011. Mijn boek werd gedrukt in maart 2010. Ook is het gek dat Veronica schrijft dat je het boek kunt lezen zonder te leren dat de wereldhandel veel sneller daalde dan het bnp. Dat is raar want ik leg er vanaf het begin nogal veel nadruk op dat de handelsval van 2008 bijzonder is door de daling van de verhouding tussen handel en bnp. Niet de bewoordingen van de mantra van de mainstream waartegen On the brink of deglobalization zich afzet, maar inhoudelijk het zelfde. Kortom Veronica heeft een boek gelezen dat niet verwees naar haar microdata studie uit 2011, dat zich afzette tegen wat later de belangrijkste bevinding uit haar onderzoek bleek te zijn en dat een verhaal vertelt dat ze niet herkende, verafschuwde en toen heeft afgekraakt.
Hoe kun je daar dan toch blij mee zijn? Dat is eenvoudig: de Journal of Economic Literature is het allerbelangrijkste tijdschrift in zijn soort. Er verschijnen per jaar vijftien tot twintig grote literatuurbesprekingen in, een duizendtal korte boekbeschrijvingen en daarnaast is er per jaar maar ruimte voor een kleine honderd besprekingen van individuele boeken. Dit is dus één van de krap honderd boeken die een bespreking waard gevonden wordt. Dat de recensie negatief is, is begrijpelijk want het is een controversieel boek en wie kaatst moet de bal verwachten. Maar de redactie van de Journal of Economic Literature heeft de recensie afgedrukt. En als het alleen maar een bagger boek was, dan hadden ze de schaarse ruimte in het tijdschrift wel voor iets beters gebruikt. Of zoals mijn uitgever Alex schreef "While the review itself is slightly mixed" (dit lijkt me een understatement; vooral het slightly) "on balance it's still favourable for the book to be reviewed in such a prestigious journal".
On the brink of deglobalization: An alternative perspective: Revenge of the mainstream? Veronica Rappoport in the Journal of Economic Literature
zaterdag, november 05, 2011
Eindelijk weer eens in De Economist
Maar nu dus weer wel in De Economist na 13 jaren met een themanummer over microdata, internationalisering en productiviteit. Samen met Henri, Harry, Fabbiene en Selwyn.
donderdag, november 03, 2011
le livre nouveau est arrive
woensdag, november 02, 2011
Δημοκρατία
Nevenstaand apodictisch litho uit 2007 is overigens nog te bestellen - wie zei er ook al weer dat economen geen correcte voorspellingen doen? Rond dezelfde periode ontstond ook de hymn of the horns of plenty als apotheose van het hoornen van overvloed project. Ook dat litho is nog verkrijgbaar. (Ook litho is Grieks)
Twitter
