ƒ
donderdag, februari 26, 2009
Goed geluimd
Meer Duitse werklozen, Britse huizenprijzen kelderen, Europees vertrouwen naar een dieptepunt en ... de Beurs is goedgeluimd. Ik ook als ik dit soort berichten zie.
woensdag, februari 25, 2009
Blurb (again)
Economic Diplomacy and the Geography of international tradePeter A.G. van Bergeijk
Globalization has increased both the heterogeneity and the stakes of bilateral economic relationships. Drawing on recent macroeconomic and microdata studies, Peter A.G. van Bergeijk estimates the impact of market failures and related border effects, exploring under which conditions these can be solved by state visits, export promotion and embassies.
The book presents an overview of the general aspects of trade uncertainty, a central element in the analysis of economic diplomacy, illustrating that some instruments, such as sanctions (both positive and negative), increase trade uncertainty, whilst others – multilateral trade policy, for instance – aim to reduce this uncertainty. Commercial policy and bilateral economic diplomacy are explored, and economic sanctions analysed. An extensive review of the literature and empirical investigations of 161 sanctions and the commercial relationships of 37 countries provide topical and empirical perspectives on how international diplomacy may both be a cost and a benefit of the key drivers of productivity growth. Finally, policy conclusions are drawn, and a future research agenda presented.
This timely, state-of-the art treatment of economic diplomacy will be of enormous interest to students, researchers, and academics focussing on international political economy, international economics and public policy. Policymakers will also find much to engage them within this book.
Wat is dat dan en waarom is zo'n blurb belangrijk? Economendagboek: Blurb
zondag, februari 22, 2009
Permanent in crisis
Met je permissie, mailde Hugo me heb ik een vraag over jouw uiteenzetting permanente crisis vs. conjuncturele neergang. Ik ben namelijk erg gefascineerd door je presentatie tijdens je afscheid. Momenteel ben ik zelf wat plaatjes aan het maken die kunnen helpen om LT-effecten van de kredietcrisis te analyseren (zie onder) m.b.v. scenario's. Heb ook even een plaatje ingepast hoe ik het 'Tinbergen/Bergeijk'-scenario interpreteer (laatste plaatje; correct me if I'm wrong), maar zoek de argumentatie nog hierbij. 
Kun je me helpen wat de redenen kunnen zijn voor: a) niveausprong optreedt; of erger: b) sprong met lager groeipad. Ik heb hier zelf natuurlijk ook ideeën over, maar ben benieuwd hoe jij hierover denkt. Bvd voor je hulp!Ook zonder mijn permissie is dit natuurlijk een aardige thematiek om de hersenen eens op te scherpen. Ik kan zo tien intuitieve redenen verzinnen waarom de groeivoet structureel zal dalen zonder de pretentie te hebben dat er waarheid in de pacht zit. Bij voorbeeld
-alle investeringen dus ook die in kennis en kunde zullen een lagere netto contante waarde krijgen -we hebben ten onrechte gedacht dat we aan het solow neoklassieke groeimodel waren ontsnapt
-de openheid van economeiën loopt terug
In feite moet je wat je gelooft te weten, loslaten en opnieuw beginnen te onderzoeken wat nu de premissen zijn. Verder zie ik dat je optimist blijft en gelooft dat de groei weer positief wordt. Tinbergen's punt was meer ingegeven doordat hij niet wist hoe het verder ging. Hij zat nog vroeg in de crisis - pas het vierde jaar - en het zag er rot uit. Ik denk dat hij een permanente crisis vooral zag als doormodderen op een laag activiteitsniveau met nulgroei dus.
Enfin daarna is er uiteindelijk toch weer een mooie plus uitgekomen, zoals je plaatjes laten zien.
Nagekomen 17/3: De rekenmeesters sluiten niet uit dat de productie in Nederland "blijvend op een lager pad komt te liggen''
woensdag, februari 18, 2009
2nd lead speakeren
Vandaag kwam Eckhard Deutscher, de nieuwe voorzitter van het Development Assistance Committee van de OESO zijn Development Co-operation Report ten doop houden bij het ISS en ze hadden mij gevraagd als discussant op te treden. Een uitgelezen kans om een stukje OESO te leren kennen dat ik nog niet goed kende, temeer daar ook Richard Carey, de directeur van het directoraat, meekwam. The Development Co-operation Report 2009 sends three clear messages to the industrialized countries. Firstly, reaching the targets of the Paris Declaration requires action. The report clarifies that the Gleneagles and Millennium targets set for 2010 are slipping further out of sight. Indeed, the trend growth rate of ODA needs to increase from an underlying annual 2% to 11%. Secondly, fragmentation and binding of aid should be further reduced and the development strategies should be fully owned by the developing countries. Thirdly, the multilateral approach is absolutely necessary in all fields of policy, including development co-operation.
Beyond 2007: impact of the crisis
The Report makes these points against the background of the most serious global economic crisis that we have witnessed in our lifetime. We do not have the data yet but we can try to glean beyond the report at what is happening and what this means. It is to be expected that low income earners will be hit hardest and especially in countries where no social security safety nets exist. Developing countries that opened up to the world economy are now experiencing the down side of strategies that --- for good reasons --- relied on international trade and foreign direct investment to achieve national development. Presently international trade volumes are collapsing and foreign direct investment decisions are probably being postponed if not cancelled as a consequence of the credit crisis. Also other sources of foreign finance will dry up: remittances from expatriates, bank lending, and portfolio investment will in all likelihood not provide a leeway. And we do not know what will happen with non-DAC development co-operation which constitutes at least some 5% of aid flows according to OECD estimates. The upshot is that the share of DAC aid in the external financing of developing countries will increase. Accordingly development co-operation would probably have to increase even further than presently foreseen in the OECD’s analysis.
Sustain investments in social and physical infrastructures
The case for more ambitious targets for ODA does not only rest on the external finance argument. As the financial constraints on governments become more stringent, investments in physical and social infrastructures in developing countries may be abandoned. Finishing the job, however, is important both from the perspective of sustaining effective macro-economic demand and because such investments ultimately build the starting position from which the economy can later make progress again. Also infrastructures already in place need to be sustained. It will, however, be difficult to organize the resources through the private sector. Thus ODA will probably become increasingly important to sustain these critical drivers of development. For the foreseeable future we will not only need stable and predictable but also more ambitious levels of development co-operation.
The threat of protectionism and economic nationalism
Unfortunately, the crisis is feeding both right-out protectionism as well as --- more subtly --- economic nationalism. This is of course bad news for any country and we should do everything in our power to prevent that the fatal policy errors of the 1930s are repeated. Here the developed and developing countries do have a shared responsibility. This in a nutshell is the case for multilateralism and a stronger governance of the global economy. It is important that the governance is broadened to include the BRIIC countries and the G20 would probably be the best place for that discussion.
Protectionism and economic nationalism are bad news for any country but even worse news for developing co-operation. This is so because the quality of aid will be under pressure from national interests in the donor countries. The report provides indicators that show that the quality of aid did not improve sufficiently in 2007. In particular: donors made rather little progress on their stated targets to use country procurement system and to co-ordinate aid delivery mechanisms, missions and country studies. The present political climate does not appear to be conducive for unbinding of aid. Moreover, one would expect to see continued and possibly increased fragmentation if national economic interests and trade strategic consideration become more important elements of aid allocation decisions.
The crisis changes the arithmetic
Finally, it is very unfortunate that commitments, targets and/or norms have been formulated in the past as a percentage of the donor’s national income. With recession underway in most donor countries this implies a reduction of the volume of ODA, as indeed policy makers in The Netherlands are suggesting. So rather than having the automatic stabilizers do their work the wealthy countries appear to be injecting automatic destabilization into the economies that to a large extent depend on development co-operation (For example, in 2007 ODA by DAC countries to the Less Developed Countries amounted to about 10 per cent of GDP on average).
Thus the outlook for development co-operation is bleak. Rather than the necessary and expected growth in development co-operation funds, a decrease in aid volumes seems to become an increasingly more likely scenario. The report is right: we need concrete action in order to keep the Millennium goals in reach.
Zo sta je toch weer onverwacht een tikje te lead speakeren, maar dan niet voor een zaal OESO gedelegeerden. NGO's, Namibië, Cuba, Benin en Nepal kwamen aan het woord en op het eind vroeg Louk me of in nog punten had. Ja, en wel drie. Ten eerste was ik toch wel getroffen door de snelheid en ondoordachtheid waarmee majeure bedragen ter beschikking kunnen worden gesteld als het om ons eigen hachje gaat. Het contrast met de moeizame gang van zaken rond ontwikkelingssamenwerking roept wel enige morele vragen op. Ten tweede, dat ik wel blij was met dit rapport omdat het niet alleen de vooruitgang maar ook de achteruitgang waarvoor ik bang was meetbaar zou kunnen maken. Ten derde, dat het mooi was om over policy coherence te spreken maar dat ik betwijfelde of dat enige zin had als de BRIIC landen er niet intensief bij betrokken konden worden. Als marxist in a nice suit stelde ik dat economics de driver is van politics en dat de opkomst van de BRIICs zal leiden tot andere normen en waarden in het internationale stelsel. Of de normen en waarden beter of slechter zullen zijn wist ik niet; wel dat ze anders zullen zijn.
dinsdag, februari 17, 2009
Daarom is economie nu leuk (en EZ soms ook een beetje)
We waren er natuurlijk niet alleen voor de lol. Wat plaats vond, was een ritueel. Het ritueel van afscheid nemen. Afscheid nemen is hard werken en incasseren. Ik heb er een hartgrondige hekel aan. Afscheid nemen deprimeert en dat kunnen we in deze sombere tijden natuurlijk niet gebruiken. En ik maak altijd sombere gedichten die niet misstaan in overlijdensadvertenties... Maar rituelen zijn belangrijk. We moesten ze dus een plaats geven. Maar we hoefden het niet te doen zoals iedereen het doet. En we konden de rituelen dankzij het organiserend vermogen van Sjef en Harry een beetje verstoppen, bij voorbeeld door aan het eind van een studieuze bijeenkomst een borrel en daar kon het ritueel van afscheid nemen plaatsvinden. Maar eerst moest er nog wat worden gestudeerd. Frank mocht beginnen en hij had drie crises waaraan hij aandacht wilde besteden. De crisis van 14 oktober 2005, de crisis van 11 mei 2008 en de crisis die om onbegrijpelijke redenen in januari 2009 was gesitueerd terwijl daarover dan toch in het kerstnummer van ESB 2008 was gepubliceerd. Met het herkennen van de eerste twee crises had ik geen moeite omdat ik net ook zelf nog eens had zitten teruglezen op het economendagboek wat er toen ook al weer was gebeurd. De januaricrisis verwarde me, maar niet de citaten die uit het ESBtje rolden en de kern raakten van wara het me ook echt om gaat: loslaten of vasthouden.
Enfin vervolgens poneerde Frank dat alle beleidsconclusies veranderen als mensen niet hun inkomen maar hun welzijn maximeren. Keurig netjes uitgewerkte harde economie waarbij Frank zichtbaar genoot dit nu eens in het hol van de leeuw te vertellen. (Bertholt kwam later nog even melden dat hij het toch vond lijken op een discussie of de aarde plat is terwijl die toch echt rond is, maar ik was het oneens omdat we niet weten of de beleidsanalyse van de milleniumwisseling nu plat of rond is)
Een en ander bracht ons langs Hennipman en het Amsterdamse brede welvaartsbegrip via Layard en de greed cultuur to de hamvraag die voor Frank was wat er nu zou gebeuren als het CPB gelijk kreeg met het toch snelle en scherpe herstel na het moeilijke jaar 2009. Zouden we dan als de onorthodoxe combinatie van ruim monetair beleid, bestedingsimpulsen en banksaneringen per ongeluk werkte alles maar weer snel vergeten?
Frank zou het on te recht vinden en sloot af met de mededeling dat hij het ook niet wist, maar het wel zou lezen op het Economendagboek.Daarna kwam Jarig aan het woord. Die had als thema "leuke economie" genomen en daarbij Jan Pen's Het aardige van economie opgeduikeld en Levit en Dubner's Freakonomics en daarbij slaagde hij er in herinneringen op te halen aan de jaren negentig toen we elkaar vonden op het thema pre-economie dat uiteindelijk een grote rol speelde in zijn oratie en ook de basis legde voor een aantal boeken over The art of economics.
Het aardige nu was dat waar Frank alles ter discussie wilde stellen, Jarig de grote lijnen wilde behouden en geen zin had in de valkuil van het economieamateurisme te trappen. "Kijk juristen hebben daar geen last van. Als iets juridisch moeilijk komt te liggen gaat iedereen naar een advocaat. Maar over economie heeft iedereen een mening, zelfs Paul en Witteman." 
Jarig sloot af met het beeld waarmee ik wilde beginnen, namelijk van het gedicht boven de deur van het ISS, dat Jarig niet begreep, en daarom had hij een lied van Leen Jongewaard waarvan ik de laatste zin van het refrein ook nog wist "het is allemaal de schuld van het kapitaal" 
Vervolgens sprak het economendagboek zelve, waarbij de kern was dat economie zo leuk is omdat de geldigheid van theorieën nooit voor eeuwig is, maar afhankelijk van condities van tijd en plaats. Theorieën zijn daardoor nooit voor altijd "waar"of "onwaar", maar "relevant" of "irrelevant" of "bruikbaar" of "onbruikbaar" naar gelang de omstandigehden. Economen weten veel, maar of die kennis bruikbaar en toepasbaar is op een bepaald moment voor een bepaald land of geval is een kwestie van vakmanschap dat niet kan worden aangeleerd. Je kunt daarom altijd veel inspiratie ontlenen aan economen uit vroegere eeuwen die hoewel ze dood zijn soms weer spinglevend kunnen worden. Ik illustreerde dit met drie (quasi)citaten van de dead economists society:
1. In de long run is die Keynes dus helemaal niet dood.2.It is not from the benevolence of the non-bonus banker that we expect our dinner, but from her regard to her own interest
3. Met name is de vraag, hoe sterk de invloed zal zijn die de centrale bank op de andere banken kan uitoefenen. Verder of deze kontrole niet zo zwak is, dat alleen een vergaande kontrole van staatswege op het bankwezen het doel kan bereiken. Deze laatste mening heeft voor de socialist veel aantrekkelijks.
Het eerste citaat parafraseert Keynes' bekendste en meest geciteerde uitspraak "In the long run we are all dead" en zoals bekend is Keynes hoogst actueel, niet vanwege de geldsmijterij ter ondersteuning van de effectieve vraag maar vanwege de multiplier (die nu een minderplier is), de liquiditeitspremie en het inzicht dat er suboptimale economische evenwichten mogelijk zijn waaruit we niet met werkende markten kunnen ontnappen.
Het tweede citaat verwijst naar de andere econoom die er altijd toe doet, Adam Smith, en zijn bekendste b-alitererende zin. Uiteindelijk is de onzichtbare hand het meest efficiente sturingsmechanisme. Dan komt de derde inspirator en dit is een letterlijk citaat. Al oogt het ook door de spelling ("kontrole") en de slotzin hoogst modern, het komt uit 1933. Het citaat komt uit een boekje van de Arbeiderspers. Jan Tinbergen schreef het: De konjunktuur. Mooie en inspirerende teksten. Natuurlijk is het bij actuele vragen altijd net weer even anders dan in het verleden en er komen nieuwe inzichten bij. Ik moet de laatste tijd nogal denken aan de chaostheorie. Een vlinderslag in een amazonewoud kan leiden tot een orkaan, zeg maar marktkansen voor het Nederlands bedrijsfleven in New Orleans. De analogie is dat een relatief beperkt probleem op subprime markt leidt tot ineenstorting effectieve vraag in alle landen van de wereld. 
Chaostheorie heeft nog een ander krachtig beeld opgeleverd, namelijk dat sommige veranderingen onomkeerbaar zijn. Het beeld is dat van de ezel die beladen wordt met takken. Lang gaat dat goed, maar er komt een moment waarop er een tak wordt bijgeladen die de ruggegraat van de ezel breekt. Dit laatste schoot me te binnen omdat Tinbergen die midden in de crisis zit het ook niet weet: het was geen conjuncturele crisis, maar was het dan een permanente. Met dit opbeurende slot kon ik de middag toch nog pessimistischer eindigen dan de dag begonnen was met de prognoses van het CPB. 
Marten sprak ook nog namens één EZ en omdat hij het zelfde werkcollege volgde als ik kent hij de General Theory ook en begreep hij beter dan wie waarom het thema loslaten of vasthouden en Keynes zoveel met elkaar te maken hebben.The difficulty lies, not in new ideas, but in escaping from the old ones, which ramify, for those brought up as most of us have been, into every corner of our mindDaarna volgde de liquiditeitsinjectie met bitterballen en het afscheid nemen was dragelijker dan ik had gevreesd. Dat kwam natuurlijk ook omdat AEP de traditionele enquete met pijnlijke details achterwege gelaten had en in plaats daarvan een boek van inspiratie vervaardigde. Ik had ze al eens eerder tot zoiets gedwongen in het kader van de horns of plenty maardit keer hadden ze zichzelf overtroffen,
zoals de illustraties rond deze blogeditie wel laten zien. Er waren genode en ongenode gasten. Pieter, Albert en Monique kwamen zonder uitnodiging want zij maakten zelf wel uit waar ze toezicht gingen houden. Fieke vertelde me dat we elkaar voor het eerst ontmoet hadden bij mijn promotie toen zij net AIO in Groningen was. Later werkten we samen bij ESB waar mijn columns bekend bleken te hebben gestaan als PAGjes. Desirée kwam de dubbeldikke dissertatie terugbrengen die ik haar ooit leende toen ze advies vroeg (ik mis nog meer boeken overigens). 
Nils haalde herinneringen op aan de SER en hoe onschuldige uitspraken van hem toch steeds maar weeropdoken op het economendagboek en Roel wist nog dat ik nog geen maand geleden had gezegd dat ik een bunker ging kopen om tegen het slechte economische nieuws te schuilen. Barbara was na 50 seconden al weer vergeten waarom ze eigenlijk gekomen was. Met Dick sprak ik over mijn idee het Ministerie van Financiën te splitsen en Emile stond er wat lacherig en ongemakkelijk bij ofschoon het au fond een goed onderbouwde analyse was. Pieter kwam kijken hoe ik zijn afscheidsrecept toch een beetje had gecopieerd. Puck vroeg me nadrukkelijk mijn eerste ervaringen op het web te zetten en een "Onder professoren" op internet te maken. En er waren ook veel kadootjes die aansloten bij het thema cq de kunst cq anderszins toepasselijk waren. Van Black Swans tot ontdek je innerlijke econoom en van Dutch cooking tot Siebelinks mijn eerste liefde. 
Op het eind van de avond bleef een harde kern van netwerkers over. Terwijl het buiten donker werd en het Ministerie uitstierf dansten we nog een keer op de vulkaan. Gebulder steeg op en weerkaatste tegen de lege burelen. Sjef, Selwyn, Loes, Marcella, Bart, Marc, Fabienne hieven nog een laatste glas en sloegen het achterover. En toen was het echt uit. Buiten was het nat en guur. Typisch een depressie.Waarom is economie nou leuk?
Deze vraag wordt hedenmiddag op EZ beantwoord. De timing is perfect gezien de bagger aan slecht economisch nieuws die vandaag over ons gaat worden uitgestort:
Dinsdag 17 februari neemt Peter va Bergeijk geheel in de traditie van "Één EZ" tegelijkertijd afscheid van BEB en EP. Peter is per 1 februari hoogleraar internationale en macro-economie aan het ISS/Erasmus universiteit.
Ontvangst vanaf 15.00 in het Atrium van het Ministerie van Economische Zaken op de Bezuidenhoutseweg 30, tevens gelegenehid voor het signeren van de in litho gedrukte uitnodigingskaart.
15.30 inhoudelijk gedeelte met twee vooraanstaande economen: "Waarom is economie nou leuk?"
Circa 16.30 liquiditeitsinjectie en borrelhapjes
vrijdag, februari 13, 2009
Toevallig wel mijn geluksdag
Getrouwd hè, op vrijdag de 13e dus zo'n dagdatumcombinatie doet me goed en maakt me vrolijk bestand tegen het deprimerend binnenrollen van de recessiecijfers. Het CBS reviseerde wat voorafgaande vorige kwartalen naar beneden maar gegegeven de foutenmarge zou het in werkelijkheid ook best wel eens -2 of +1 kunnen zijn geweest. En dan krijgen we binnenkort de CPB prognoses nog voor onze kiezen. Dismal science in optima forma.De moderne Marxist
Een foto op een poster in de gang zette me aan het denken. Een marxistische studygroup zie je niet meer zo vaak in levende lijven. Maar vooral. Waar kende ik die kop toch van. Het bleek Howard een verstokte neomarxist. Die dierensoort was toch uitgestorven toen de Nederlandse universiteiten in 1990 het laatste restje zestiger jaren opruimden en de vakgroepen marxistische economie (politieke institutionele economie werden ze ook wel genoemd) ophieven? Enfin. Marx is levend en wel als ooit, zoals wel blijkt uit de volgende passage die op het internet circuleert als citaat uit Das Kapital:Owners of capital will stimulate the working class to buy more and more of expensive goods, houses and technology, pushing them to take more and more expensive credits, until their debt becomes unbearable. The unpaid debt will lead to bankruptcy of banks, which will have to be nationalized, and the State will have to take the road which will eventually lead to communism.wil ik maar zeggen. Nostradeamus met een baard en wapperend haar, een rode vlag en op weg van naar de barricaden. Desondanks is het goed te weten dat de pen niet werd gevoerd door Karl maar door Pat Caufield Van het Department of Education in a satyrical United States: "As a curiosity, this mystery did not stop Politika and Vecernje Novosti from publishing entire articles based on the alleged quotation without checking to see its credibility. Also, the Serbian version of the quote is even more popular on the internet than the English one! Which one was written first?"
woensdag, februari 11, 2009
Op de kaart
Visitekaartjes, ze komen in soorten en maten en na afloop van een baan gooi ik ze snel weg - anders had ik nu een hele collectie. In Zwitserland had ik er twee: één in Duits en één in Engels en in het Engels leek ik meer waard dan in het Duits terwijl het toch over de zelfde baan ging. Bij de NMa had ik uiteindelijk ongevraagd zeven doosjes staan met verschillende spelling en huisstijl en kamernummers. Bij EZ betselde ik geen Rijkskaartjes meer ofschoon ik door mijn BEB kaartjes heen was. Maar ook daar had ik er twee: een voor bij AEP en een voor bij de BEB. Vandaag dan het ISS ontwerp want alleen dan sta je op de kaartdonderdag, februari 05, 2009
Slok op een borrel
Soms is het economendagboek hoogst ouderwets ofschoon het zeer modern is. Er moest een fles wijn naar Heeten (Dr.). geen sinecure bleek want er moest gezien de afstand van de Randstad dan drastisch gecoördineerd worden tussen inpakmateriaal, verzending en fles. Drie winkels leek te veel van het goede en het idee kwam op via een landelijke keten te doen bezorgen. Met bloemen kan dat immers ook. De Gall en Gall leek me na bestudering van de markt het meest in aanmerking komen, maar daar verzond men niet. Men kon mij wel een fles met inhoud verkopen maar raadde aan eers verzendmateriaal aan te schaffen opdat een en ander zou passen. Het duurde toch nog versacht lang voor het muntje viel en ik de desbetreffende e-winkel ging zoeken. Je kunt er zelfs je eigen etiketten laten maken. Cheers.maandag, februari 02, 2009
Verdwaalde mededelingen en berichten VII
In de aanloop naar mijn nieuwe werkplek treft me boven de deur een in steen gebeiteld gedicht. Vier regels die herkenbaar zijn en ook al werd het vers voor het oude ptt-gebouw geschreven; het is hoogst toepasselijk voor een wetenschappelijk instituut- misschien wel juist in het e-tijdperk waarin de communicatie steeds liquider wordt, althans vervluchtigd en versneld.Gesproken of geschreven leent het Woord
De vleuglen van zijn moeder - de gedachte
En snelt - verstild bij dagen en bij nachten
Alweegs naar zijn bestemming voort:
Een dag die begint met zo'n gedicht van de Hagenaar J.C. Boutens die kan niet meer stuk ook al blijft de dubbele punt op het einde intrigeren.
Nagekomen: Jan mailt. Op weg naar huis ...fiets ik altijd dwars door de stad, en vanuit het Noordeinde steek ik over, linksaf de Kortenaerkade op. Ik zie daar een logo wat ik kort daarvoor op jouw afscheidspresentatie zag. En ik kijk omhoog en zag het gedicht uitgehouwen in steen. Verhip, dacht ik. Ik rijd hier al meer dan 20 jaar lang langs. Gezien het feit dat het ISS (google zegt dat je in het International Space Station zit) deel uitmaakt van de Erasmus, veronderstelde ik halfautomatisch dat je voortaan naar Rotterdam ging zitten forenzen. Niet dus. Maar. Dus. Als je bij het verlaten van je kantoor de knopen van je kontzak gereden wordt, bestaat de kans dat ik dat ben. Wandel in de pauze ook eens richting Elandstraat, en dan linksaf de Bilderdijkstraat in. Aan het einde daarvan, aan je linkerhand heb je het voormalige Openbare Bibliotheekgebouw. Daar hebben ze ook een spreuk in steen, van Vondel. Ik kan me de letterlijke versie niet meer herinneren, maar de strekking is dat het veel weten somtijds ook kan schaden. Afijn. Maak dat een professor maar eens wijs. Ik ga maar weer eens aan het werk.
Veel succes!
Groeten,
Jan.
zondag, februari 01, 2009
Mourir een peut en dan weer gezond op
Sjef kon het zich nog steeds niet voorstellen dat ik er maandag niet meer was (een beangstigende formulering overigens) en Marten vond het maar een droevig moment - maar ik ging hem geen hand geven want we bleven elkaar zien. Jan schreef per mail dat we de lunch maar over de nieuwe-baan-stress-periode heen moesten tillen en hij had wel een punt. Verhuizen en van baan veranderen zijn immers grote stressmomenten, ook al blijf ik gewoon in Den Haag en is de verhuizing hemelsbreed eenkilometer. Enfin je moet het weer eens meemaken om het je te herinneren en blijkbaar ook om te voelen dat je het al met al toch wel naar je zin had in je oude vertrouwde baan. 
Desondanks deed ik het al vaak. Tijdens de studie grossierde ik - met dank aan de crisis die toen heerste - in korte baantjes varierend van postbode tot bordenwasser en van havenwerker tot oliebollenbakker. Economenbanen kwamen op twee scholen, een bank, een universiteit, twee wezenlijk andere functies op een ministerie, een centrale bank (met daarbij een hoogleraarschap), weer een bank (maar dan in Zwitserland en met een ander hoogleraarschap), een markttoezichthouder en een ministerie. Het ISS is dus nummer 14, maar het is pas de zesde stad waar ik werk als econoom. Tegenover het gemiddelde in Nederland steekt deze baan-baan mobiliteit trouwens wel weer scherp af. Hoe het ook zei: 17 februari vindt het formele afscheid bij EZ plaats. Om het draaglijk te maken vroeg ik om iets inhoudelijks (wat sommigen dan weer verbaasde) al mocht het wel luchtig zijn en gaan over de vraag waarom economie nou eigenlijk leuk is. En om het te markeren stuurde ik een litho kaart rond met uitnodoging ente dichten als een vogel vliegtGedrukt in een oplage van 200 en meer op de steendrukpers van Aad hekker te Amsterdam. En Maandag gezond weer op. De boeken die op EZ onnatuurlijk gescheiden waren over twee kamers staan weer bij elkaar en ook de schilderingen kregen een gezellig plekje.
een reiziger in een stadstuin bij een vijver
een deur gaat open ongezien
maar zijn vertrek maakt indruk
een stil vertrek
Twitter
