ƒ
woensdag, januari 31, 2007
Een nieuwe look
Mijn kunstsite is ingrijpend herzien, inclusief artist statement en gode verhoede het CV. Hoe diep kan men zinken, denk ik dan maar weer...
zondag, januari 28, 2007
Een rechte lijn wekt altijd wantrouwen
Sjef, Harry, Nicolette
Ik loop tegen iets geks op. Ik heb voor de handel van een 30tal landen (met zo’n 60 handelspartners ieder) individuele regressies laten draaien. Deze regressies betreffen schattingen die gerelateerd zijn aan het zwaartekracht model. De vergelijking luidt ln(X i,j,t /Y i,t) = a.lnD ij +blnY j,t + c + e
X uitvoer
Y bnp
D afstand
C constante term (land specifiek)
E storingsterm
a,b,c geschatte coefficienten
de schattingen worden uitgevoerd voor twee jaar (1995, 2005) en vervolgens kijk ik naar de veranderingen van a en c. (b interesseert me niet omdat het inkomen van de handelspartner als correctie wordt opgenomen). In bovenstaande grafiek staat de verandering van a vertikaal en de verandering van c staat horizontaal uitgezet. Een positieve waarde voor a betekent dat het belang van afstand afneemt (wordt immers minder negatief). Een positieve waarde van c betekent dat de economie opener wordt.
Wat me allereerst opvalt is dat ik een gigantische correlatie heb en een rechte lijn zonder uitbijters. Ik ben daarom bang dat ik iets doms doe. Desondanks zie ik dat alle economieën die opener worden zich relatief meer concentreren op nabije markten (afstand doet er meer toe).Het lijkt me nogal een puzzle, maar als het correct is dan heb ik hier wel iets bij de horens dat ik nog nooit eerder zag
Wat denk je?
Peter
Ha Peter,
Ik vrees dat dit gewoon een statistisch puntje is. In feite kijk je naar uitvoerpercentages. Als je ervan uitgaat dat de totale uitvoer als percentage van het BBP over de jaren heen ongeveer gelijk blijft (wat voor veel landen behoorlijk opgaat), dan moet een verandering in de ene coëfficiënt zich automatisch weerspiegelen in de andere coëfficiënt. Dus als het belang van afstand toeneemt (a dus negatiever wordt) moet ter compensatie de constante positiever worden. Het moet immers uit de breedte of de lengte komen. Helaas zie ik dus geen fraaie relatie tussen openheid en afstand, maar eenvoudig een statistische onontkoombaarheid.
Harelijke groeten,
Sjef
Hai Peter
Ik heb het er ook al met Heleen over gehad. Eerste punt is dat zij de het inkomen van de handeslpartner niet meegenomen heeft in de schatting. Dat betekent dat in jouw plaatje dat deel van de verklaring (ten onrechte) is opgenomen in de constante. Ik kan niet goed overzien wat er gebeurd als ook de corrigerende Y wordt meegenomen. De cijfers zullen ongetwijfeld veranderen, maar de tekens volgens mij niet.
Even afgezien daarvan is het wel aannemelijk dat de correlatie in ieder geval negatief is. Twee verklaringen:
- Meer integratie betekent meer specialisatie met als gevolg een handelspatroon dat de productieketen weergeeft en dus meer aandacht voor intra-industrie handel. Je mag aannemen dat dergelijke intra-industrie stromen tot op zekere hoogte meer regionaal bepaald zullen zijn. Dus krijg je het beeld van integrerende (in jouw woorden meer open) landen die zich concentreren op hun buren.
- Maar er geldt ook dat in 1993 de Interne markt van start ging en dat de cijfers 95 en 2004 betreffen. Niet onwaarschijnlijk is dat in 2004 de totstandkoming van de Interne markt volledig is doorgewerkt en dat houdt dan weer in dat tov 95 de Europese landen relatief meer met elkaar handelen (ik heb van Heleen begrepen dat die wolk in het vierde kwadrant vooral Europese landen betreft) .
Harry
Toegevoegd: Mark en Emile lazen en dachten ondertussen mee en spraken me er op aan (en au fond is dat een concreet voordeel van het hebben van een blog). Zij voelen meer voor het een en ik voor het ander, maar dat zou omgekeerd liggen als het anders lag. Heleen moet doorrekenen tot we er uit zijn...
zaterdag, januari 27, 2007
Op het strand vind je soms de raarste dingen
Ik begrijp niet goed waarom ik er niet naar kan linken, maar het volgende stukje dat in 2004 op www.bicat.net verscheen, is op een bepaalde manier toch steeds weer relevant. Ik wist het niet meer, maar op een bepaalde manier herontdekte ik het tijdens een stad & zee wandeling van het Museon naar Kijkduin. Enfin, wat ik er mee aan met weet ik niet - en het lijkt me niet rationeel relevant.
10/25/2004: "Een boommens"
Roemer schuifelt niet naar het werk, het werk in de hoogste toren, maar juist van het werk weg. Hij gaat naar de arts. Dit is de bedrijfsarts van De Onderneming. De arts is nieuw. Eerst was er een saaie piet aan wie je helemaal niets had. Nu is het beter, nu kun je dikwijls lachen. De arts heeft ogen van vuurkool. Er zijn niet veel mensen in het Platte Land die de echte vuurkool kunnen herkennen. Zij kennen louter het natte brandhout in de open haard en de briket die verstikkend rookt, verstinkend kookt, als de mensen hun vlees verbranden op een gezellig feest of ter ontspanning in de tuin. Roemer kent de vuurkool wel. Want hij maakt zelf de houtskool waarmee hij tekent. Dus weet hij dat de arts ogen heeft van vuurkool. Als hij dat zegt, kijkt ze vreemd op. Nee zeg, mensen zijn niet bang voor haar. Roemer is ook niet bang, maar hij vraagt het zich wel af.
De arts vertelt dat ze ook niet goed kan ontspannen. Wel in het oerwoud, daar kan ze zitten onder een boom. Het oerwoud zoemt, het oerwoud zingt. En daar zit zij. Niet de arts maar een godin van de jacht. De godin van de jacht op geluk. En dan ontspant ze. Hier in de Stad des Heeren kan dat natuurlijk niet. Maar ze zou wel willen leren ontspannen. Zo leert Roemer zijn les. Er zijn zeemensen, bergmensen en bosmensen. Roemer is een zeemens. Op het water heeft hij geen zorgen of verdriet. Roemer is een bergmens. Alleen in de bergen, het liefst in meters sneeuw, vallen de zorgen van hem af en scheppen ze lawines. Een skiër zeilt, een schaatser lauft ook lang. Desnoods kan Roemer ook wel leven in de woestijn of de savannen. Maar hij is geen bosmens. Tropisch hardhout roest weliswaar niet, maar in het oerwoud kan men niet zeilen. Dus Roemer heeft niks met bomen. Ze hinderen het zicht op de einder
Toen Roemer de spreekkamer van de bedrijfsarts voor het eerst betrad, wachtte hem een verrassing. De muren waren van aluminiumfolie. Het is iets nieuws; bij De Onderneming doet men aan flexibele kantoorinrichting. Het licht weerkaatst en doet pijn. Hoogst modern; de binnenhuisarchitect is vast blij en gelukkig met deze inrichting, deze kantoorinrichting. Hij heeft de mensen kunnen inblikken. Een gelukkige architect; een inrichting in plaats van een gesticht. Het kan vreemd lopen. Roemer mag de bedrijfsarts graag plagen. Steevast begroet hij haar met een welgemeend "Wat een gezellige kamer heb je toch. Je bent vast blij". Roemer heeft al aangeboden de zilverpapieren muren te slopen; hij is toch gek dus wat kan het voor kwaad. Ook heeft hij al schilderingen aangeboden, maar de bedrijfsarts mag niets van waarde aannemen. Dat lijkt Roemer geen probleem want alles wat hij maakt is waardeloos. Hij wil geen geld.
Vandaag is een bijzondere dag. De arts draagt een groot verdriet. Roemer spreekt hier niet over. Dat kan later altijd ook. Verdriet blijft immers. Er is altijd verdriet genoeg. Het is volgens Roemer beter om na te denken over de dingen waar we nu van kunnen genieten. En als dat niet gaat om de gevaren te duiden van de mensen met laarzen. De mensen die ons niet zien staan. Wij zijn wormen voor hen. Minder dan wormen. Een worm zouden zij de grond niet intrappen. De arts wil muziek gaan maken. Ze lijkt Roemer wel muzikaal en anders is er ook geen man over boord. De arts denkt aan een piano. Roemer ziet meer in een dwarsfluit. Het is een gezellig gesprek. De arts en Roemer zijn het erover eens dat een viool niet bij haar past. Zo leert Roemer weer een les. Laat dat verdriet maar rustig woeden. Troost hoef je pas te geven als de tranen komen, als het gelaat verzilt
Roemer loopt terug. De zon schijnt. Warm op het gelaat, het trottoir droogt op. De zolen herwinnen hun grip. Nog even en hij kan weer huppelen op zijn wondersloffen. Roemer is tevreden. Het juiste moment om het regenscherm te vergeten.
dinsdag, januari 23, 2007
Something completely different
Een weblog over mode en economie. Wel hip c.q. cool
I am a college student in Washington, DC studying international economics. Aesthetics + Economics is my attempt to find an outlet for an intense interest in fashion and design in general, and to find interlocutors so that I might refine my knowledge of the inner workings of fashion and the design-oriented business world. Comments are VERY welcome. Please tell me what you think, whether it be to agree, disagree, argue, or enlighten me.
zaterdag, januari 20, 2007
Kleine kansen
Op de terugweg zat ik vrijdag in hetzelfde boek te lezen als het meisje tegenover me (maar ik had een exemplaar dat twee decennia oud was en zij had net een nieuw boek gekocht). Moet je over zo'n toeval iets opmerken of moet je het zo laten? Ik liet het zo. Juist als het over zen gaat moet je oppassen en geen paden verleggendonderdag, januari 18, 2007
Sterke stormstaaltjes
De laatste keer was in 1990. We hadden de jacquets gepast en met de ganzenpas geoefend en bovendien het restaurant uitgeprobeerd. Robert woonde in Groningen dus die merkte er niks van, maar Erik en ik konden in Amersfoort niet meer verder. Erik stapte mee in een taxi naar Roitterdam. Mijn redder was anoniem. Een particulier die een aantal keren heen en weer reed tussen Amersfoort en Amsterdam. Het laatste eind naar Gaasperdam moest ik lopen, en het spookte behoorlijk. Vandaag redde ik het met de laatste trein en een grote omweg met bussen. het laatste eindje door de polder ging weer te voet. Toch was het niet zo erg als in Forch, Zwitserland, waar ik vanaf het balkon een heel bos om zag waaien. Vlak daarvoor hadden we er een kerstboom gekapt.woensdag, januari 17, 2007
SSRN
Ik heb er behoorlijk veel uitzoekwerk voor gehad want ik gebruikte de SSRN eigenlijk nauwelijks en het emailadres was verouderd en het wachtwoord onbekend
Bergeijk, Peter A.G. van, "Terrorism and Trade" . Aelementair, Vol. 6, No. 1, pp. 12-15, December 2006 Available at SSRN: http://ssrn.com/abstract=957203
zaterdag, januari 13, 2007
Innovatie (ook bij traditionele ambachten)
De offset-vlakdrukpers bij de steendrukkerij Aad Hekker te Amsterdam vormde een uitdaging, zelfs voor een beginnend vlakdrukker, want zo'n pers zou je toch ook voor hoogdrukken als lino- of houtsneden moeten kunnen gebruiken. En dat zou de waarde van het gastatelier gebruik drastisch verhogen. Enig denkwerk leverde een oplossing die er uit bestond dat je de aanleg ook omgekeerd kon gebruiken. De aanleg is een soort klemsysteem waarmee het papier bevestigd wordt zodat het op de juiste plaats ligt en niet beweegt als je er de offsetrol over beweegt. Je kunt de aanleg ook aan de andere kant gebruiken en dan wordt het mogelijk het papier exact op de goeie plek boven en op de de hoogdrukvorm te krijgen en gebruik je de offsetrol als pers. Technisch heet dit soort gerommel een procesinnovatie. Aad en ik hebben de afgelopen weken heel wat afgesleuteld (ook wat de inkt betreft, want de meeste blokinkt is op waterbasis en dat is iets anders dan de inkten die je meestal gebruikt bij grafisch werk). Eindresultaat leesbaar en onleesbaar afdrukbare hoogdrukprenten.
donderdag, januari 11, 2007
Nostalgie alom...
Toch een beetje à la recherche du temps perdu vandaag. De dag begon met het openen van verhuisdozen die in maart 2006 werden ingepakt en pas afgelopen week boven water kwamen en nu dus waren gearriveerd op het Bezuidenhout 30. Destijds vroeg IZ me mijn kamer vroegtijdig te ontruimen opdat de nieuwe chief economist een stek kon vinden en natuurlijk schikte ik in onder slechts één conditie, namelijk dat mijn bibliotheek zou worden verhuisd. Die raakte zoek en na 9 maanden kwamen de dozen mede dankzij enige slimmigheden mijnerzijds uiteindelijk toch nog op hun bestemming terecht. Het bleken er meer te zijn dan ik me herinnerde, maar dat bleek te komen doordat destijds in haast nog enige dozen met kantoorspullen waren toegevoegd waaronder mijn postvakje met de post van medio maart. Bij opening van de brieven bleek ik gelukkig niks te hebben gemist. Desondanks was het vreemd om met dit soort kantoorarcheologie een blik te krijgen op een gestold moment in tijd. Alle dossiers waar ik mee bezig was, inclusief de werving voor het economisch bureau, Waldeck en de chief economist werkgroep, lagen voor me zoals ik er op dat moment mee bezig was geweest... en de intentie was geweest ermee door te werken, maar dat hoeft niet meer want we zijn nu 9 maanden verder en alles is afgehandeld. Hetruimde in ieder geval lekker op.Tussendoor speelden andere zaken uit het verleden op. Arie die ik voor het laatst rond 1978 zag achterhaalde via google en het economendagboek een tegenspeler van "tien over rood" en nam contact op, met een uitleg wie hij was. Dat was niet nodig want ik bewaar warme herinneringen aan een Remco Campert feest dat we destijds bij hem thuis hielden (het liep wat uit de hand, ik geloof niet dat er nog iets te drinken overbleef in het huis, maar we poetsten het wel netjes op en af). Vervolgens ontdekte ik dat een voordracht uit mijn Zwitserse tijd destijds in de geneva papers terecht was gekomen zonder dat ik het vermoedde of wist (en dat is een CEPR uitgave dus dat telt best mee). Later sprak ik met Theo, medestudent op de EUR, collega bij AEP en vriend. Theo had net als ik een vervelende beslissing moeten nemen over gezondheid en werk en naast de herkenning over en weer, die goed doet, raakt het je en doet het ook pijn.
Afgesloten werd de dag met het afscheid van Jan Willem in de Ridderzaal. Joop en Jan Willem putten in hun speeches allebei uit ÿes minister" wat op een bepaalde manier ook wat zegt. In de rij voor het handenschudden trof ik na bijna 17 jaar Henk en Sjaan weer aan met veel herinneringen dus aan het schrijven van de dissertatie (Sjaan vond het leuker dan Henk denk ik). Ook trof ik er Kees en Ad en we haalden herinneringen op aan de bijzondere tijd op EZ in het midden van de jaren negentig. In het donker door de regen op weg naar CS was er een ongekend gevoel van grote eenzaamheid en diepe droefheid, misschien van het besef van de verloren tijd.
zondag, januari 07, 2007
De eerste generatie
Broer Jeroen (links op de foto) is op locatie aan de slag voor zijn documentatie over de eerste generatie gastarbeiders. Bij de Hooijmeijerfabriek in Barendracht. (Had er eerder over willen schrijven maar dat kwam er maar niet van.) Ik werkte er ook --- 's nachts --- met die eerste generatie en het was ook mijn eerste kennismaking met geweld, want een van de beschuitbakkers werkte te veel over en de rest pikte dat niet. Het werd hardhandig.
woensdag, januari 03, 2007
Dubbeltalentscout
Beeldende kunstenaars die ook econoom zijn, moet je met een lampje zoeken. Met enig geduld is er een lijstje te maken van beeldende kunstenaars die hun kunst combineren met de economische wetenschap, of in het verleden de overstap maakten. We hebben inmiddels ongeveer tien namen. Samen met Gerrit Faber (Utrecht School of Economics) wil ik deze bijzondere groep kunstenaars bij elkaar brengen op een groepsexpositie. De opening van het nieuwe gebouw van de Utrecht School of Economics biedt een mooie gelegenheid. Wij willen naast de expositie een activiteit organiseren die verband houdt met het bijzondere karakter van deze tentoonstelling.
From: Peeter
To: 'Faber, Gerrit'
Cc: 'Maniran, Norine'
Sent: 2/11/2007 8:29 AM
Subject: Hoe moet de expositie heten?
Hersenstormenderwijs, lezen en aanvullen en dan nog een rondje
Alles met een ondertitel
Bijv: Economic artists - Artistic economists
Fuzzy frontiers
Variety
Models and markets
Worth or worthless
Economists and their art
Portrait of the economist as an artist
Imbalance and equilibrium
As by an invisible hand
Concepts in art and economics
Rational irrationality
Contrasts
Creative construction
Art = economics
Economics = art
Art = economics - ???
Art factories
Creative advantage
Inventories
Point of Bliss
Ceteris paribus?
Equally abstract
Excess supply
Wealth of creations
Utility in art
Dismal science, beautiful art
Economists at the frontiers
Value free - value richness
maandag, januari 01, 2007
Economie en blauw
Wie deze zoektermen intikt komt uit bij het economendagboek, maar ook bij de site van mark eyskens, dubbeltalent: "Toch is hiet niet onbelangrijk te weten wie spreekt en schrijft en zingt, soms schreeuwt en lacht en met welke stem en in welke toonaard."
Economendagboek: Dubbeltalent
Economendagboek: Dubbeltalent II
Economendagboek: 22 april
Economendagboek: Dubbeltalent
Economendagboek: Dubbeltalent II
Economendagboek: 22 april
Twitter
