ƒ
zondag, december 31, 2006
Artist statement
Internet biedt tegenwoordig van alles en nog wat. Nu ook een nuttige, want volledig geautomatiseerde artist statement generator. Vroeger had je zoiets voor UNCTAD en WTO vergaderingen; kon je speaking notes zonder inhoud opstellen. Maar dit is echt hoogst nuttig voor de kunstenaar zonder idee waarom hij iets doet. En je moet dat soort zooi regelmatig aanleveren als je met werk mee wilt dingen naar prijzen c.q. tot sreiueze exposities wilt worden toegelaten. Hoogst prima: 20 keuzes en dan "hit the crank out the crap button" Ik vulde en koos indien mogelijk een economisch begrip in of uit. Het lijkt me ook wel geschikt om in de AER mee te staan overigens.
En de èchte statement is er inmiddels ook: Peeter Burgeik (1959) verkent in zijn werk de mogelijkheden om op basis van traditionele grafische technieken, zoals gravure, mezzotint en litho, commentaar te leveren op de toenemende vluchtigheid van het menselijke bestaan. Zowel in de keuze van zijn thema’s als in het gevolgde creatieve proces zet Burgeik zich af tegen de hectische iconografie van het internet tijdperk. De gehanteerde vorm die intensieve en langdurige bewerking en een direct contact met de materie vereist, schept ruimte voor contemplatie en reflectie.
Peeter is als beeldend kunstenaar grotendeels autodidact; op het grafische pad zette hij de eerste stappen samen met Ada de Koning en Aad Hekker. Zijn oeuvre weerspiegelt in context, uitvoering en onderwerp de contrasten van het leven en een gevoel voor humor. Het grafische werk is sober en ingetogen bij traditionele diepdruk technieken (droge naald, mezzotint en etsen), fluoriceert knallend in de hoogdruk (lino en houtsneden), terwijl de vlak- & doordruk technieken (silkscreen, sjabloondruk en lithografie) een sterk schilderachtige impressie geven van alledaagse gebeurtenissen en taferelen.
Exposities
2007 Galerie de Meerse – “Meer Jazz” (met anderen); Universiteit Utrecht (met anderen)
2006 Galerie van O&I (bedrijfsexpositie), Witte Boerderij - “Nieuwe tekens aan de wand” (met anderen), Nul 70 - “Happyness has many colours”, Galerie de Gelegenheid - “De zichtbare hand” (met beeldhouwer Erik Kloosterhuis)
2005 CPB - “Aan de gang” (bedrijfsexpositie), Galerie Baroque -“Texel zwart wit”, Ministerie van Economische Zaken - “Art or asset?” OB Haarlemmermeer - “Andere kleuren”
2004 NMa - “Vlinderbloemen”; tevens begin permanente expositie Dynamic Family Sport (bedrijfsexpositie)
Overig en contact
Penningmeester Kunstenaarsorganisatie Haarlemmermeer
Boekrecensies NRC Handelsblad
www.peeter.nl peeter.exto.nl info@peeter.nl
http://economie.blogspot.com
http://economie.blogspot.com
http://economie.blogspot.com
http://economie.blogspot.com
Work of Meta-Art in the Age of Mechanical Reproduction
The matrix creates, the corporation reproduces. In the material reality, art objects are deprecations of the iterations of the matrix -- a matrix that uses the corporation as a machine to materialize ideas, patterns, and emotions. With the synergy of the micro environment, the matrix is approaching a point where it will be free from the corporation to consume immersions into the parameters of the delphic reality. Work of Meta-Art in the Age of Mechanical Reproduction contains 10 minimal flash engines (also refered to as "shopbots") that enable the user to make non transitive audio/visual compositions.
measuring chains, constructing realities
putting into place forms
a matrix of illusion and disillusion
a strange attracting force
so that a seduced reality will be able to spontaneously feed on it
--------------------------------------------------------------------------------
peeter burgeik's work investigates the nuances of modulations through the use of slow motion and close-ups which emphasize the Mechanical nature of digital media. burgeik explores abstract and endogenous scenery as motifs to describe the idea of hyper-real reality. Using economic loops, vectors, and interactive images as patterns, burgeik creates meditative environments which suggest the expansion of time...
<-- Obligatory ascii sig. Repeat until desired cyborg effect is achieved. -->
/u[0]{)]|]]-] -------------/u/u!@#$%^~!@#$%^&*()) __++_)(*&^%$--------/u/u!@#$%^~!@#$ %^&*())__++_)(*&^%$--------/u/u!@#$ %^~!@#$%^&*())__+, etc., etc.
<-- End obligatory ascii sig. -->
En de èchte statement is er inmiddels ook: Peeter Burgeik (1959) verkent in zijn werk de mogelijkheden om op basis van traditionele grafische technieken, zoals gravure, mezzotint en litho, commentaar te leveren op de toenemende vluchtigheid van het menselijke bestaan. Zowel in de keuze van zijn thema’s als in het gevolgde creatieve proces zet Burgeik zich af tegen de hectische iconografie van het internet tijdperk. De gehanteerde vorm die intensieve en langdurige bewerking en een direct contact met de materie vereist, schept ruimte voor contemplatie en reflectie.
Peeter is als beeldend kunstenaar grotendeels autodidact; op het grafische pad zette hij de eerste stappen samen met Ada de Koning en Aad Hekker. Zijn oeuvre weerspiegelt in context, uitvoering en onderwerp de contrasten van het leven en een gevoel voor humor. Het grafische werk is sober en ingetogen bij traditionele diepdruk technieken (droge naald, mezzotint en etsen), fluoriceert knallend in de hoogdruk (lino en houtsneden), terwijl de vlak- & doordruk technieken (silkscreen, sjabloondruk en lithografie) een sterk schilderachtige impressie geven van alledaagse gebeurtenissen en taferelen.
Exposities
2007 Galerie de Meerse – “Meer Jazz” (met anderen); Universiteit Utrecht (met anderen)
2006 Galerie van O&I (bedrijfsexpositie), Witte Boerderij - “Nieuwe tekens aan de wand” (met anderen), Nul 70 - “Happyness has many colours”, Galerie de Gelegenheid - “De zichtbare hand” (met beeldhouwer Erik Kloosterhuis)
2005 CPB - “Aan de gang” (bedrijfsexpositie), Galerie Baroque -“Texel zwart wit”, Ministerie van Economische Zaken - “Art or asset?” OB Haarlemmermeer - “Andere kleuren”
2004 NMa - “Vlinderbloemen”; tevens begin permanente expositie Dynamic Family Sport (bedrijfsexpositie)
Overig en contact
Penningmeester Kunstenaarsorganisatie Haarlemmermeer
Boekrecensies NRC Handelsblad
www.peeter.nl peeter.exto.nl info@peeter.nl
Veel geluk in 2007
De kerst en nieuwjaarswensen stromen binnen, ook en vooral de elektronische die maar matig boeien - maar ja het is modern - als is het wel leuk dat ze soms inclusief wilde plannen komen; bij voorbeeld om liederen in te spelen voor you tube. Mij is het best. De mijne is hoogst persoonlijk ouderwets op steen gedrukt en alleen beschikbaar voor intimi en kunstliefhebbers. Een litho gedrukt met een inkt die door Aad als waterpap werd omschreven en het lukt dan ook niet om het constant van kwaliteit te krijgen. Maar al wel in een oplage van 120 gedrukt (en dat is veel voor iemand die het vak nog moet leren). Overigens moest het behoorlijk lang drogen, dus ze zijn nog onderweg.Marion vroeg als enige wat het voorstelde. En geheel naar waarheid antwoordde ik "een nieuw jaars kaart"
donderdag, december 28, 2006
Het wordt nog spannend...
Het wordt waarschijnlijk nog even spannend, maar ik verwacht wel dat we de tienduizendste lezer op deze weblog mogen ontvangen avant de jaarwisseling 2006/7. N.B. hierbij gaat het om unieke bezoekers per dag - en dat zegt wat, althans meer dan de webstattellers die men kan manipuleren tot ze een ons wegen.
(Nagekomen: de 10.000e passeerde inder- & metterdaad op 30/12 en ik voegde een plaatje toe met pageviews en visits dat voortdurend actualiseert)
Scheveningen
In het museum van de gemeente den haag vermaakten we ons gevieren. Hanneke en ik kwamen voor Klimt en mij trof van alles het Beethovenfries het meest. Het ontroerde me bovenmatig want ik had niet gedacht dat men het ooit nog tatsächlig zou kunnen aanschouwen. We keken ook even bij de victorie boogie woogie en spraken er schande van maar waren verder wel tevreden over de zeer onverwacht & hoogst ondergrondse verrassingskamers die een ander museum dan gebruikelijk lieten zien en mogelijkheden boden om weer eens ouderwets onverwacht uit te pakken. Daarna naar Kijkduin waarvan ik me in het geheel niets herinnerde (en mogelijk was ik er zelfs nooit). Enfindonderdag, december 21, 2006
boven water
ik kan ze wel zoenen de beveiligingsmensen van buitenlandse zaken, want mijn bibliotheek is weer terug. Ik schrok wel van de email dat ik de bveiligingscoördinator z.s.m. moest contacteren want je hebt altijd toch een besmet geweten, maar na 4 woorden aan de telefoon (waaronder "twaalf dozen") kon ik mijn geluk niet op. Niet alleen omdat er unica tussen zitten en handige aantekeningen in de marges maar ook omdat de eertse tekening van Doris er in zit (en mijn zwevende tol).
dinsdag, december 19, 2006
Sans parole
Strategie
Het begon zo:
Beste rijksstrategen,En ik schreef terug:
Het SGO heeft gevraagd om een inventarisatie van de kennisfunctie van het rijk. Het gaat om de volgende twee vragen:
1. Hoeveel FTE's strategie heeft uw ministerie?
2. Hoeveel FTE's kennisfunctie heeft uw ministerie? (kennis in de zin van kennismakelaar, dus geen bibliotheken etc.)
Omdat het op basis van een organigram niet meteen duidelijk wie deze functies vervullen, graag jullie hulp. Zouden jullie zo vriendelijk willen zijn uiterlijk morgen 12 december om 16.00 uur deze twee gegevens bij mij aan te leveren?
wat een gezeur zeg.En Arjen schreef
ik doe louter aan operationele taktiek
strategie is iets voor schaal 18 19 en 20 toch?
Och, hoe we het ook noemen er gaat 20 procent af .....
maandag, december 18, 2006
Kijken en zien
Ik wist al dat mensen het meest voor de hand liggende meestal niet zien. Er is een spelletje waarbij je op de landkaart namen moet vinden. Iedereen probeert altijd het kleinste dorpje in het meest minimale lettertype, maar je wint als je juist iets in de allergrootste letters kiest. Er is een verschil tussen kijken en zien. Daarom verbaast het me achteraf dat ik het niet eerder zag.Ik moest namelijk bij die rot kleine lettertjes van de gebruiksaanwijzing Doris, of Vera of Eva erbij roepen want ik kon het niet meer zien. De vertrekborden van de NS waren ook onleesbaar geworden. Ouderdom, denk je dan en je legt je er bij neer. Alles gaat immers achteruit. Maar Ben vroeg me hoe lang het geleden was dat ik naar de opticien was geweest en vond dat veel te lang. En daar - o vreugde - bleek ik achter het apparaat alles gewoon heel scherp te kunnen zien (inclusief de onderste regels waar het allerkleinste corps staat). Bleken mijn brillenglazen onder de krasjes te zitten. Ik heb een jaar door matglas zitten koekeloeren. Zo zie je maar.
zondag, december 17, 2006
Horns of plenty in de grondverf
In het Horns of Plenty project wordt interactief met de directie Algemene Economische Politiek van het Ministerie van Economische Zaken een duurzaam kunstwerk vervaardigd. Het project bevond zich lang in de eerste fase: het opdoen van ideeën voor "groeivormen". Het vinden van creatieve oplossingen voor problemen die Groei beperken is welliswaar core business van AEP, maar AEP-ers zijn tegenwoordig niet gewend om iets te doen dat niet goed of fout kan zijn en zonder heldere opdracht en deadline lukt er al helemaal niks ("Wat verwacht je nu egenlijk van ons?" - "Niks, maar lever dat wel snel in"). Desondanks betreden we thans een nieuwe fase waarbij alle brilliance wordt omgezet in acryl. Formaat van het twee luik is 200 bij 150 cm.De grote financienprijs
Michiel kreeg hem dit keer voor een scriptie die zich het best laat omschrijven als een kleinste kwadratenschatting van cijfers die zijn gevonden met andere econometrische schattingen voor de arbeidsaanbodelasticiteit. Ik had het al kunnen vermoeden dat hij de prijs kreeg. Vorige week gaf hij een presentatie in de staf en dat doe je niet zomaar en bovendien was de discussie levendig. Maar de bestie indicator dat het een kanshebben op de grote financienprijs is toch hoe de sollicitatiegesprekken verliepen. Kim hielp me destijds bij de afwas en met Michiel --- die onverwacht kwam langwaaien --- zat ik in het zonnetje in het park (niet ver van het bankje waar ooit Marktwerking in Nederland werd bedacht). We zwaaiden nog naar Paul die hard zat te werken. Paul dacht dat hij al verkocht was, maar toen we plotsklaps vaart maakten en binnen een dag een concreet aanbod deden ging Michiel overstag. Overigens kwam Kim uiteindelijk wel bij AFEP terecht, dus of Michiel lang blijft valt nog te bezien.
dinsdag, december 12, 2006
Een vrolijk uiteinde
Onverwacht werd het toch nog levendig: een symposium over globalisering dat Nils had georganiseerd in de uitgelezen ambiance van het Spaanse Hof (met vertaalcabine overigens, want er was een buitenlandse gastspreker bij). En daarna verliep alles anders dan verwacht want ik bracht Jean Phillippe naar Schiphol. We reisden met de trein want met de files vandaag de dag is vertraging een zekerheid. Dat bleek mis al was het niet doordat het de eerste echte dag van de nieuwe dienstregeling van de NS was. Enfin we hadden tijd genoeg om bij te spreken al ging het niet om platvloerse economie (tot mijn verbazing) maar over filosofische vraagstukken zoals de relatieve merites van Islam en Christendom en de vraag of de intenties juist moeten zijn of dat men de moraliteit beter naar de resultaten kan kijken. Al met al een waardige afsluiting van het werkjaar. Ik had me namelijk behoorlijk vergist in het aantal vrije dagen en er door de overstap van de NMa naar EZ te weinig van verbruikt. Kortom: de kerst valt vroeg dit jaar.
maandag, december 04, 2006
Gemist
Voor wie het miste (zoals ik, want ik lees nog maar nauwelijks in het avondblad). Lang geleden geschreven, niet meer verwacht en toch nog gepubliceerd (en met een slot dat zich plotsklaps hoogst actueel laat lezen en interpreteren. Enfin.
Op het omslag van dit toegankelijke boekje prijkt de vuurtoren die het biljet van 250 gulden destijds haar zo karakteristieke uitstraling gaf. Die vuurtoren staat er met reden, want als er één tot de verbeelding sprekende activiteit van algemeen belang is die niet aan de markt kan worden overgelaten dan is het wel de lichtbebakening van risicovolle kustwateren. Het lichtschijnsel kan iedere zeeman gratis waarnemen en daarom betreft het hier zonder twijfel een publieke taak die niet geprivatiseerd kan worden.
Wie zo denkt, vergist zich echter, zo blijkt in De cirkel van de goede intenties. Vuurtorens zijn in het verleden dikwijls particulier gefinancierd. Dat kon bijvoorbeeld gebeuren uit de hogere havengelden die gevraagd konden worden door havens met goed bebakende waterwegen. Wie over particuliere en publieke taken nadenkt, op de woelige baren van een splitsingswet in de energiesector, rond de ondiepten van een privatisering van een luchthaven of in de stroomversnelling van een nieuw zorgstelsel, doet er daarom inderdaad goed aan deze vuurtoren als baken te kiezen. Die vuurtoren waarschuwt dat een subjectieve gevoelsmatige beschouwing al snel tot verkeerde conclusies kan leiden.
De cirkel bouwt verder op een in 2003 geschreven studie voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Het is een kritische bijdrage aan het debat over markt en overheid door drie vooraanstaande economen (Teulings is onlangs directeur van het CPB geworden, Bovenberg voert al jaren de Hollandse tipparade van economen aan en Van Dalen publiceerde uitvoerig over de economische beleidsvoorbereiding in Nederland).
De boodschap van De cirkel is dat veel activiteiten die dikwijls tot de kern van de overheid worden gerekend heel wel langs de weg van markten en particulier initiatief tot stand kunnen komen. Publieke taken zien de auteurs eigenlijk alleen zitten indien aan twee voorwaarden is voldaan. Ten eerste moeten er belangrijke maatschappelijke opbrengsten zijn die niet direct ten goede komen aan degenen die de activiteiten verrichten.Ten tweede moet het onmogelijk of onrendabel zijn een markt te organiseren bijvoorbeeld omdat de transactiekosten te hoog zijn. Alleen als aan beide voorwaarden is voldaan is er reden om een taak te beleggen bij de overheid omdat zij over het enige andere mechanisme beschikt dat het mogelijk maakt activiteiten af te dwingen, namelijk “het geweldmonopolie”. Wie zijn belasting niet betaalt, komt immers terecht in het gevang.
Teulings, Bovenberg en Van Dalen leveren met dit boekje een creatieve ondogmatische beschouwing af die probeert de feiten te laten spreken. De vele voorbeelden houden het boek levendig en de lezer scherp. Met veel wat in het boek staat kan men het zinnig eens of oneens zijn en ook als zodanig is het een welkome bijdrage aan het debat. Desondanks gaat De cirkel van de goede intenties niet over mijn wereld. Het is een abstract verhaal gebleven en beschouwt de maatschappij te veel door de zwartwitbril van de calculerende econoom. Op zich een nuttige exercitie, maar men mist waar het nu werkelijk om gaat. De liefde van de onderwijzeres voor haar vak en klas, hoffelijkheid, gemeenschapszin en vrijwilligerswerk, de wens een betere wereld achter te laten dan je hebt aangetroffen, zijn niet afdwingbaar met het geweldmonopolie van de overheid en laten zich ook niet voortbrengen door markten. Die goede, particuliere intenties ontbreken in de De Cirkel, maar het koesteren van die intenties is in het huidige tijdsgewricht een publiek belang bij uitstek
Op het omslag van dit toegankelijke boekje prijkt de vuurtoren die het biljet van 250 gulden destijds haar zo karakteristieke uitstraling gaf. Die vuurtoren staat er met reden, want als er één tot de verbeelding sprekende activiteit van algemeen belang is die niet aan de markt kan worden overgelaten dan is het wel de lichtbebakening van risicovolle kustwateren. Het lichtschijnsel kan iedere zeeman gratis waarnemen en daarom betreft het hier zonder twijfel een publieke taak die niet geprivatiseerd kan worden. Wie zo denkt, vergist zich echter, zo blijkt in De cirkel van de goede intenties. Vuurtorens zijn in het verleden dikwijls particulier gefinancierd. Dat kon bijvoorbeeld gebeuren uit de hogere havengelden die gevraagd konden worden door havens met goed bebakende waterwegen. Wie over particuliere en publieke taken nadenkt, op de woelige baren van een splitsingswet in de energiesector, rond de ondiepten van een privatisering van een luchthaven of in de stroomversnelling van een nieuw zorgstelsel, doet er daarom inderdaad goed aan deze vuurtoren als baken te kiezen. Die vuurtoren waarschuwt dat een subjectieve gevoelsmatige beschouwing al snel tot verkeerde conclusies kan leiden.
De cirkel bouwt verder op een in 2003 geschreven studie voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Het is een kritische bijdrage aan het debat over markt en overheid door drie vooraanstaande economen (Teulings is onlangs directeur van het CPB geworden, Bovenberg voert al jaren de Hollandse tipparade van economen aan en Van Dalen publiceerde uitvoerig over de economische beleidsvoorbereiding in Nederland).
De boodschap van De cirkel is dat veel activiteiten die dikwijls tot de kern van de overheid worden gerekend heel wel langs de weg van markten en particulier initiatief tot stand kunnen komen. Publieke taken zien de auteurs eigenlijk alleen zitten indien aan twee voorwaarden is voldaan. Ten eerste moeten er belangrijke maatschappelijke opbrengsten zijn die niet direct ten goede komen aan degenen die de activiteiten verrichten.Ten tweede moet het onmogelijk of onrendabel zijn een markt te organiseren bijvoorbeeld omdat de transactiekosten te hoog zijn. Alleen als aan beide voorwaarden is voldaan is er reden om een taak te beleggen bij de overheid omdat zij over het enige andere mechanisme beschikt dat het mogelijk maakt activiteiten af te dwingen, namelijk “het geweldmonopolie”. Wie zijn belasting niet betaalt, komt immers terecht in het gevang.
Teulings, Bovenberg en Van Dalen leveren met dit boekje een creatieve ondogmatische beschouwing af die probeert de feiten te laten spreken. De vele voorbeelden houden het boek levendig en de lezer scherp. Met veel wat in het boek staat kan men het zinnig eens of oneens zijn en ook als zodanig is het een welkome bijdrage aan het debat. Desondanks gaat De cirkel van de goede intenties niet over mijn wereld. Het is een abstract verhaal gebleven en beschouwt de maatschappij te veel door de zwartwitbril van de calculerende econoom. Op zich een nuttige exercitie, maar men mist waar het nu werkelijk om gaat. De liefde van de onderwijzeres voor haar vak en klas, hoffelijkheid, gemeenschapszin en vrijwilligerswerk, de wens een betere wereld achter te laten dan je hebt aangetroffen, zijn niet afdwingbaar met het geweldmonopolie van de overheid en laten zich ook niet voortbrengen door markten. Die goede, particuliere intenties ontbreken in de De Cirkel, maar het koesteren van die intenties is in het huidige tijdsgewricht een publiek belang bij uitstek
zondag, december 03, 2006
Saatchi
Het aardige van internet is dat binnen virtueel handbereik komt wat nooit bereikt kan worden in de realiteit
Twitter
