ƒ
zaterdag, september 30, 2006
maar is het ook veel
vrijdag, september 29, 2006
Een vluggertje
Albert zat enorm omhoog.
M’n boekenpagina is er voor het volgende nummer uitgevallen en ben nu naarstig op zoek naar een nieuwe bespreking. Ben jij instaat om binnen een dag een boekbespreking te schrijven?Dan zeg je "ja" en alles liep goed (maar niet volgens de ambtelijk bureaucratische procedures)... Omdat ik onlangs tijdens een pizzasessie werd omschreven als chief economist, zette Albert dat eronder. Vriendelijk bedoeld natuurlijk, maar een bron van wrijving en potentieel ongenoegen, want zo wordt een recensie een artikel en dat was niet de bedoeling. Voor wie het miste:
Soms lees je een boek van begin tot eind uit ofschoon je het al vanaf de eerste bladzijde oneens bent met de analyse van de auteur. Op zich is dat natuurlijk het grootst denkbare compliment dat een schrijver ten deel kan vallen, omdat hij de lezer dan blijkbaar zelfs weet te boeien ofschoon hij tegen diens professionele intuïtie en vakkennis in gaat. The enigma of globalization van Robert Went is zo’n uniek tegendraads boek. Een boek waarin de neomarxistische analyse overheerst en waar veel feiten en theorema’s net niet juist zijn. Een boek waarvan desondanks de stijl aansprekend is en de auteur meer dan voldoende integer is om tòch door te lezen en te kijken wat Went nu eigenlijk vindt en waarom dat zo is...Robert mailde naar aanleiding van de recensie nog wat heen en weer en ofschoon hij in zijn eerste zin een waarheid als een koe poneert citeer ik hem maar voor de aanvullingen
De kernboodschap van Robert Went is dat de internationale instituties geen pas gehouden hebben met de opmerkelijk sterke grensoverschrijdende economische integratie die zich in de wereldeconomie aftekent. Hier toont Went zich een navolger van Tinbergen die immers pleitte voor een wereldregering waar dat door de aard van de voorliggende problemen werd geïndiceerd. Dit achterblijven van de instituties bij de globalisering van de zakenwereld klemt. Er zijn weliswaar eerder fasen van versnellende internationalisatie geweest zoals in de jaren 1870-1914, maar deze fasen kenmerkten zich door grote internationale mobiliteit van goederen of van financieel kapitaal of een combinatie daarvan. In de voorbije decennia heeft zich daar een nieuw aspect bij gevoegd: de mobiliteit van fysieke productiefaciliteiten. De waardeketen wordt opgeknipt in stukjes die worden ge-outsourced en daar uitgevoerd worden waar de comparatieve voordelen het best tot hun recht komen. Het beleidsrecept in deze omgeving lijkt louter gericht op het bewerkstelligen van vrijhandel en bij de legitimiteit van die beleidsreceptuur plaats Went vraagtekens. Net zo min als nationale marktwerking een doel op zich kan zijn kan moet duidelijk zijn welk doel gediend is met de consensus van WTO- en IMF-economen. Net zo min als marktfalen (bij voorbeeld in zake het milieu) op de koop toegenomen moet worden in het nationale beleid, is er internationaal – volgens Went - ruimte om vrijhandel op eigen merites te verdedigen.
Hoogst actuele thema’s die niet alleen de anders-globalisten bezig houden. Gezien die actualiteit is het op merkelijk dat in dit boek het accent in de behandelde literatuur toch vooral wordt gelegd op de politieke economie van de achttiende en vroeg negentiende eeuw en daarenboven bij de twintigste-eeuwers de (neo) marxistische benadering het beeld grotendeels bepaalt. Het aardige van deze aanpak is overigens dat de ontwikkeling van het denken over internationale handel en investeringen van Adam Smith via Karl Marx tot Dani Roderik aan bod komt en dat levert verrassende doorkijkjes op (soms is er bij deze recensent zelfs sprake van jeugdsentiment omdat de maatschappijkritische theoretici, zoals Rowthorn of Mandell die in de jaren zestig en vroege jaren zeventig van de vorige eeuw toonaangevende denkers over het wereldssyteem waren weer eens aan bod komen)
Robert Went heeft zich in zijn jongste pennenvrucht, zoals ik het zie, een doel gesteld dat maar moeilijk haalbaar is. The enigma of globalization laat zich het best karakteriseren als een kritische poging om globalisering als een nieuwe fase van het kapitalisme te duiden, waarbij de geschiedenis van het denken een centrale bouwsteen vormt. Een dergelijke evaluatie van de contemporaine economische geschiedenis van een fenomeen dat nog in volle beweging is, loopt het risico snel te worden achterhaald door nieuwe empirische inzichten. Dit geldt zeker voor het proces van globalisering dat volgens sommigen onstuitbaar als een tsunami op ons af c.q. over ons heen komt. Een voorbeeld is de snelle opkomst van China en India die de stelling van Went ondergraaft dat globalisering niet tot meer gelijkmatige inkomensverdeling op wereldschaal geleid zou hebben. Recent onderzoek van Sala-I-Martin (2006) vindt voor de periode sinds de eerste oliecrisis een afname van het absolute aantal aardbewoners onder de armoedegrens met 250 tot 500 miljoen en die prestatie krijgt natuurlijk extra reliëf door de substantiële groei van de wereldbevolking.
Er zijn meer plaatsen waar dit risico zich materialiseert en de vraag zich opdringt of men met een au fond conjuncturele vertekening te maken heeft of dat Went ècht een structurele karakteristiek van “het nieuwe kapitalisme”beet heeft. Die twijfel is overigens een van de vruchtbare resultaten die man als lezer over houdt aan lezing van deze studie. Het is een prima prikkel om toch weer eens de meest recente feiten te checken. Een fenomeen als globalisering is zo dynamisch dat actuele feitenkennis een must is!
Ga nooit inhoudelijk op een recensie in, heb ik altijd geleerd, maar één opmerking over Sala-i-Martin. Kijk uit met hem. Dit paper ken ik nog niet en ga ik opduikelen, maar zijn eerdere twee NBER-papers, die door iedereen omarmd werden die vóór globalisering is (van Martin wolff – FT – en Bhagwati tot in eigen land Hans Labohm) zijn zeer vakkundig met de grond gelijk gemaakt door mensen die ik hoog heb zitten als Robert Wade (ex WB, nu LSE) en Branco Milanovic (nog steeds WB, maar schijnt daar vanwege kritiek niet erg lekker te zitten??). Zie mijn paper ‘How (not) to measure global poverty and inequality’(of zoiets) op mijn universitaire homepage www.uva.nl/pp/rwent onder working paers. Meneer Sali-i-Martin verwaardigde zich zelfs niet op de kritiek in te gaan (ego’s, ego’s....) toentertijd, en dan wordt ik dus heel wantrouwend. Maar misschien in het paer dat jij citeert wel....Met die opmerking over Sala-i-Martin (ik denk dat het hetzelfde stuk is) ben ik het overiigens wel eens. Het is net als met de endogene groei regressies waarmee hij bekend geworden is. Number crunching zonder te begrijpen waar hij mee bezig is (in de zin van de onderliggende data). Ik heb daar wel eens een stukje over geschreven in De Economist (andere dataset andere resultaten). Dit neemt niet weg dat de inkomensverdeling naar mijn stellige overtuiging vlakker geworden is en dat de concensus dus minder dubbelzinnig is dan je meende en als iets in QJE staat is het daarmee niet onomstreden, maar wel vakkundig. Enfin. Ik denk overigens dat het verschil tussen arm en rijk (laagste hoogste) wel is toegenomen.
donderdag, september 28, 2006
Nieuwe oogst
De vorige jaargang werd nog gedomineerd door Tilburg en dat vonden Jan en Jan heel mooi, maar nu is het zwaartepunt nipt verschoven naar Amsterdam. Maastricht ontbreekt en op een bepaalde manier zegt dat ook wat. Emiel Afman UvA, Mark Dijkstra RUG, Frank van Es UU, Thomas Faber UvA, Rene Koerkamp TU, Emine Hanedar EUR, Aart Huijg UvA, Renske Jongsma VU, Dirk Roelofsen RUG, Stephanie Roos EUR, Xanthe Scheenjes EUR, Kasper Stuut UU en Bart Visser TU. Ik waarschuwde ze hun scriptie snel af te maken en ze keken een beetje op hun neus maar vertelden wel hoever ze al waren of nog niet.
maandag, september 25, 2006
Denied
Christa mailde dat het economendagboek getroffen lijkt te worden door censuur, maar dat valt gelukkig wel mee. De ene keer kun je het wel zien als je op EZ werkt, een andere keer niet.Hips
Van Maanen heeft er zo zijn twijfels bij in de Volkskrant van afgelopen Zaterdag: een onderzoek van economen waaruit blijkt dat sociaal drinken tot extra inkomen leidt door het netwerkeffect dat overduidelijk ook de enige theoretische rechtvaardiging vormt van het happy hour van EZ. Met de twijfel van Van Maanen kan men het eens zijn, maar zijn argumentatie deugt niet. Hij redeneert dat het simpelweg een inkomenseffect is (bier is een normaal goed, zal ik maar zeggen): je gaat steeds meer alcohol kopen naarmate je inkomen stijgt. En dat terwijl de consumptie van alcohol al sinds mensenheugenis gebruikt wordt als voorbeeld van de juistheid van de tweede wet van Gossen (afnemend en zelfs negatief grensnut). Waarom dan wel mijn vraagteken?In het Groningen van de jaren negentig van de vorige eeuw deden Charles van Marrewijk en ik een ontdekking toen we de muliple choice uitslagen macro en micro bekeken. Tussen onze eerste jaars zaten namelijk studenten die zo slecht scoorden dat ze negatieve kennis hadden (bij een significantieniveau van 99%): een aap zou de multiple choice beter hebben ingevuld. Charles en ik waren zeer verheugd want met deze ontdekking zouden we zeker doordringen in de toptijdschriften: je kon van slecht onderwijs blijkbaar "in de war" raken, zo zeer dat je dingen fout leerde (dit leek namelijk de enige verklaring waarom je significant slechter dan de minimaal verwachte score kon scoren).
Helaas. Docenten zien niet alleen studienummers, maar ook namen en zo begon een belletje te rinkelen. Er zaten verdacht veel namen van een bepaald soort tussen. Navraag leerde dat het vermoeden juist was: het bleken leden van Vindicat (of hoe het Corps in groningen ook heet). Die "moesten" conform de mores een tentamen afleggen en deden dat met een al te hoog alcoholpromillage. Proost.
zondag, september 24, 2006
Altijd even checken
Gelukkig keek ik nog in mijn agenda want daarom weet ik dat ik dinsdag bofeb college moet geven. En als ik dat niet had zien staan in mijn agenda had ik nooit gekeken of mijn presentaties wel actueel en geschikt waren. De migratie van de NMa naar EZ heeft ook hier sporen achtergelaten, want de presentatie die ik in het hoofd had, bestaat blijkbaar niet meer, dus nu moet ik iets anders in elkaar sleutelen. Er moeilijk is dat nu ook weer niet, maar een zondagmiddag stook je er zo in op.
Dit jaar geef ik twee collegereeksen, een over nationale marktwerking (NMa en zo) en een over internationale marktwerking (WTO en zo). Zo gek is dat nu ook weer niet want nationale en internationale marktwerking liggen deels nogal in elkanders verlengde. Een aardige illustratie is dat de sectoren waar veel anti-dumping maatregelen worden gevraagd c.q getroffen ook nogal eens worden geplaagd door karteld. De fietsenbranche is een mooi voorbeeld van een sector waar in heel Europa kartelzaken lopen en die er mede via anti-dumpingprocedures in is geslaagd de buitenlandse concurrentie buiten de deur te houden. Een beetje meer vrijhandel zou hier helpen het werk van de kartelpolitie lichter te maken. Het thema keerde afgelopen weken ook bij de bespreking van de McKinsey-studie naar productiviteit terug. Veel marktbelemmeringen liggen eerder op het vlak de interne markt of moeten in internationaal kader worden opgepakt, bij voorbeeld als het om sectorspecifiek markttoezicht gaat. Een strikt nationale invalshoek in de beelidsanalyse kan dan tot veel brokken leiden. Bij het afscheid van Pieter sprak ik er overigens al over en ook over het feit dat dit geen wet van meden en perzen is.
Zie ook: Economendagboek: BofEB
Dit jaar geef ik twee collegereeksen, een over nationale marktwerking (NMa en zo) en een over internationale marktwerking (WTO en zo). Zo gek is dat nu ook weer niet want nationale en internationale marktwerking liggen deels nogal in elkanders verlengde. Een aardige illustratie is dat de sectoren waar veel anti-dumping maatregelen worden gevraagd c.q getroffen ook nogal eens worden geplaagd door karteld. De fietsenbranche is een mooi voorbeeld van een sector waar in heel Europa kartelzaken lopen en die er mede via anti-dumpingprocedures in is geslaagd de buitenlandse concurrentie buiten de deur te houden. Een beetje meer vrijhandel zou hier helpen het werk van de kartelpolitie lichter te maken. Het thema keerde afgelopen weken ook bij de bespreking van de McKinsey-studie naar productiviteit terug. Veel marktbelemmeringen liggen eerder op het vlak de interne markt of moeten in internationaal kader worden opgepakt, bij voorbeeld als het om sectorspecifiek markttoezicht gaat. Een strikt nationale invalshoek in de beelidsanalyse kan dan tot veel brokken leiden. Bij het afscheid van Pieter sprak ik er overigens al over en ook over het feit dat dit geen wet van meden en perzen is. Zie ook: Economendagboek: BofEB
(Madeline mailde nog een vreemde vraag, namelijk welk college het belangrijkst was vanuit het perspectief van het format en het belang van de NMa. "Allemaal" kreeg ze terug)
zaterdag, september 23, 2006
gegoogle
je komt hier niet alleen terecht met "meest zinloze blog ooit" of met "private fallen angel" (een porno film naar blijkt), maar ook met "gedichten over liefde in engels look insite" wat me op een bepaalde manier ontroert. De moraal: laat u niet in verwarring brengen door de getelde bezoekers op sites. Vaak zijn ze hoogst verdwaald.
Toch een beetje of je je huissleutel inlevert
Volgende week mijn pasje, token en zo inleveren, eergisteren al p.a.g.vanbergeijk@nmanet opgeheven en gisteren afscheid van de Chief economists working group van het ECN, die ik met Lars Hendrik oprichtte en waarvan de basis werd gevormd door het merger simulation congres dat ik voor coco in de Paulus kerk organiseerde. Zo komt er een einde aan iets waaraan je drie jaar hebt gebouwd (het gaat natuurlijk gewoon verder zonder mij en dat is mooi). Na de lunch vertrok ik en Jarig zei het wel goed "Zo nu staan we op eigen benen" en ik liep vijftig meter naar de bijeenkomst van het Europese trade economists netwerk waar ik voor mijn nieuwe collega´s een presentatie over corporate social responsibility and trade moest geven. Een zeker gevoel van weemoed & zelfmedelij viel niet te vermijden, maar gelukkig werd de avond een gezellig succes met een huisbezoek bij echte Stockholmers, Marieke en Kasper en Sam. Sam vroeg ik of het nu Nijntje was of Myffy, maar die vraag was natuurlijk te moeilijk. Wel was het "tak" en dat is Zweeds, dus zal het wel Myffy worden. Het was een avond met veel en felle discussie over het achterlijke Nederland waar decreches te duur zijn en de emancipatie onbeschaafd. En over de vraag of EZ nu moest worden opgeheven of BuZa. Buiten de landsgrenzen praat je daar dan toch weer anders over.
Ondertussen ook wel weer van de kunsten in Stockholm genoten bij voorbeeld in het museum of modern art dat gratis is en een prima restaurant met uitzicht op de haven heeft en een paar Warhols die wel bijzonder zijn omdat ze met olieverf zijn vervaardigd terzijl ze de uitstraling van een zeefdruk hebben. En enorm veel galerietjes die duidelijk niks verkopen. Straten en steegjes in het oude centrum met de ene kunstenaar na de ander. Kunstenaars wonen dan ook in gesubsidieerde huizen en ik vermoed dat dat ook voor de winkelruimte geldt. Hoe het ook zij een prima stad en het weer zat ook nog eens mee.
Ondertussen ook wel weer van de kunsten in Stockholm genoten bij voorbeeld in het museum of modern art dat gratis is en een prima restaurant met uitzicht op de haven heeft en een paar Warhols die wel bijzonder zijn omdat ze met olieverf zijn vervaardigd terzijl ze de uitstraling van een zeefdruk hebben. En enorm veel galerietjes die duidelijk niks verkopen. Straten en steegjes in het oude centrum met de ene kunstenaar na de ander. Kunstenaars wonen dan ook in gesubsidieerde huizen en ik vermoed dat dat ook voor de winkelruimte geldt. Hoe het ook zij een prima stad en het weer zat ook nog eens mee.
woensdag, september 20, 2006
hoornen van overvloed
Een andere vlakdruktechniek leidt tot een nieuwe beeldtaal (althans heel anders dan bij bijv. etsen). Een nieuwe techniek, nog niet onder de knie maar wel een stap in een reeks Economendagboek: Zwarte kunst
Economendagboek: Jarig
Economendagboek: Fallen angel
Economendagboek: Etspers
zondag, september 17, 2006
Nog eentje dan
Van mij hoeft het niet, maar er is steeds meer vraag naar
zaterdag, september 16, 2006
Een vroege
Het geinige van weer op EZ lopen na een jaar of tien is dat de vreemdste dingen weer opduiken. Met Jan Helpdesk Heems maakte ik destijds de O zit dat zo, een bureaublaadje met humor om de BEB van de koudwatervrees voor de automatisering af te helpen. Onvoorstelbaar achteraf, maar omdat de DG geen pc had meende men dat het status had er geen te hebben en zo stonden dozen met beedbuisschermen te verstoffen. De O zit dat zo werd gehaat door mensen die automatisering als serieus werk hadden maar hielp veel BEBbers over de drempel (ook hielp het dat we de telex vervingen door emailverkeer en de fysieke papieren distributie door BZ wisten te laten stoppen. Maar de doorbraak kwam uiteindelijk toen we Frans wisten uit te leggen dat hij 's ochtends vanachter zijn bureau een mailtje kon sturen in plaats van een papieren piefje te sturen en dat dat een snellere en zekerder weg naar het verkrijgen van een tijdig antwoord was. Toen zijn pc eenmaal op het bureau stond (en aan!) was er voor de BEB geen weg meer terug. Enfin, zulke overpeinzingen naar aanleiding van een emailtje rond vroeg werkVan:
Verzonden: 9:53
Aan:
Onderwerp: Een vroege Van Bergeijk
Yo dokter!
Na lang zoeken heb ik bijgaand weten op te duikelen uit mijn verzameling rommel die al een paar jaar langs mijn flexibele werkplekken heb gesleept.
“Kunstgebit bij nacht”, Peter van Bergeijk, ca 1990, 10×13 cm, pen op papier, privécollectie.
Groeten,
Jan
Aan dit bericht kunnen geen rechten worden ontleend. Het bericht is alleen bestemd voor de geadresseerde. Indien dit bericht niet voor u is bestemd, verzoeken wij u dit onmiddellijk aan ons te melden en de inhoud van het bericht te vernietigen.
This message shall not constitute any obligations. This message is intended solely for the addressee. If you have received this message in error, please inform us immediately and delete its contents.
(De datering is overigens verkeerd. Het werkje stamt nog uit de jaren tachtig toen ik redacteurde bij Venijn, een studentenblad aan de Erasmus Universiteit dat het ondanks het ongekend hoge gehalte van de 1 aprilgrappen maar 3 jaargangen volhield.)
vrijdag, september 15, 2006
Samenloop
Het valt niet mee er tussen alle besognes door de tijd voor te vinden, maar volgende week moet ik toch echt een korte voordracht geven over "CSR and trade: potentials and pitfalls". Een heugelijke bijeenkomst van TEN, het european trade economists network in Stockholm is de aanleiding. 
Te Stockholm lopen door toeval de vier soorten werk waar ik me vooral mee bezig hield, houd en ga houdensamen. Mijn hotel is vlak bij de Zweedse centrale bank en daar ga ik natuurlijk lunchen. Ik treed tijdens de jaarvergadering af als lid van het steering committee van de ECN chief economist working group (waar Damien voor het eerst acte de presence gaat geven en Jarig zijn maiden speech houdt). Daartussendoor en naast is er de TEN bijeenkomst en afsluitend ga ik Kaspar en Marieke een hollands kunstwerkje afleveren.
Te Stockholm lopen door toeval de vier soorten werk waar ik me vooral mee bezig hield, houd en ga houdensamen. Mijn hotel is vlak bij de Zweedse centrale bank en daar ga ik natuurlijk lunchen. Ik treed tijdens de jaarvergadering af als lid van het steering committee van de ECN chief economist working group (waar Damien voor het eerst acte de presence gaat geven en Jarig zijn maiden speech houdt). Daartussendoor en naast is er de TEN bijeenkomst en afsluitend ga ik Kaspar en Marieke een hollands kunstwerkje afleveren.
dinsdag, september 12, 2006
Je komt nog eens ergens
De moderne beleidsambtenaar is globaal of ten minste buitenhaagsch en zo kwamen Selwyn en ik vandaag terecht in het walhalla van managementscience. Nyenrode, de ondernemende universiteit. Mijn raakste joke was dat ik de titel van de beb mtl agenda (naar een internationaal ondernemende overheid) in relatie wist te plaatsen tot de slogan van Nyenrode (ondernemende universiteit). De terugweg viel niet mee. We moesten een brug zoeken over het kanaal om bij station Breukelen te arriveren, maar daarna viel alles mee.zondag, september 10, 2006
Kopen?
Patatje met
De royalty statements van edward elgar zijn weer binnen en hoewel er van modelling european mergers binnen een jaar een indrukwekkende 389 stuks zijn verkocht, valt er geen droog brood te verdienen met wetenschappelijk werk (ten minste 750 stuks moeten er verkocht worden voor er royalies geplukt kunnen worden). Alleen economic diplomacy, trade and commercial policy levert 3 stuks royalties op. Vroeger kon ik ervan uit eten, maar nu is het net genoeg om naar de snackbar te gaan
Opruimen geblazen
Ik ben zelf natuurlijk ook niet het prototype van het bezit van een clean desk, maar ook anderen op AEP moeten zich nu zorgen gaan maken, want er hangen on site inspecties in de lucht. Het advies van de studiegroep begrotingsruimte lekte voortijdig en in het kader van de voorbereiding van de CEC zouden de beveiligingsmaatregelen wel eens ongekend scherp kunnen zijn. Ten onrechte overigens, want lekken gebeurt vrijwel nooit door ambtenaren. Economendagboek inspecteerde vast een rondje voor en Jacob verdiende een uiterst eervolle vermelding.
donderdag, september 07, 2006
Steen
Ondertussen investeert Verbeeldinkt&olie ook lustig in de eigen employability en wel door de vaardigheden van het steendrukken onder de knie te krijgen (een industriële techniek die door de offset is ingehaald). Een avondje in het atelier van Aad Hekker doet niet onder voor een zware fitness training. De stenen zijn loodzwaar en moeten voor je er op aan de slag kunt worden geslepen (slijpen doe je met twee stenen). Ik nam er eentje mee naar huis omdat tekenen en schilderen daar toch makkelijker gaat dan wanneer het on the spot moet. ook dat viel niet mee, want ik moest uiteindelijk rennen om de trein te halen.woensdag, september 06, 2006
De contouren worden duidelijk
Het economisch bureau van de NMa is natuurlijk al weer een tijdje aan de gang (Jarig kwam in April en de rest of the gang is rond de vakantie aangenomen), maar het verslag van de workshop die we er destijds over organiseerden was blijven liggen. Het ontwerp van de kaft is rond en de zetproeven zijn geaccordeerd. De grondlaag staat in de verf dus de laat de persen maar draaienzondag, september 03, 2006
The invisible hand on the key bord
Robert stuurde me een stukje dat in augustus in The Economist verscheen over de vraag waarom economen - gratis! - bloggen. Veel gefilosofeer natuurlijk en daarbij ook de invloedfactor. Maar nergens dat het gewoon leuk is.
zaterdag, september 02, 2006
Een kunstenaar heeft veel te verduren
Het moet toch wel een vreemd gezicht zijn. Roemer in een driedelig krijt met daaronder een strak gestreken overhemd en knellend zijden strop, gepoetste glimmend zwarte schoenen en een zware aktetas in gesprek met de schilder die zwerft en riekt en stevig drinkt, maar toch ook altijd netjes een treinkaartje koopt en altijd opstaat voor dames en bejaarden. Zo'n aktetas is inderdaad een vreemd gezicht, vooral als er oranje inkt of verf aan je handen zit en dan ook nog praten met een zwervend kunstenaar. Roemer weet dat het een vreemd gezicht is, want ooit kwam een schilder op zijn werkkamer aan de universiteit. Er hing een schilderij. Het was beschadigd door onachtzaamheid. Het schilderij was woest in kleur en vorm. Het geestesoog had bedacht dat het was gemaakt door een verwilderd man met woeste baard. De beheerder vroeg op een dag of Roemer wat langer blijven kon, omdat de kunstenaar de schade kwam bekijken.
Dat wilde Roemer wel: een echte kunstenaar zien. Om half zeven werd er geklopt. Het was een burgerman met sik en pak met vrouw met rok onder de knie. Er was geen woestheid in zijn blik toen Roemer de deur van zijn kantoor hoffelijk voor hen opende. Maar hij werd wel heel erg boos toen hij het schilderij zag. Niet vanwege de beschadiging, die inderdaad niet al te ernstig was, maar omdat het doek ondersteboven hing. Een schande was het en Roemer vluchtte weg. Roemer vond het doek ook als het goed hing lelijk en niemand had het nog gemerkt.
(Ook in Den Haag en Voorburg hangen de schilderijen niet zoals ooit door de kunstenaar werd bedoeld, maar dat mag)
vrijdag, september 01, 2006
Verf
Paul leende me Verf waarin Hans den Hartog Jager hedendaagsche schilders over hun werk interviewt. Het gaat meer om hun materiaal en dat bevalt me ook al ligt mij voorkeur op dit moment even wat meer bij inkt. Paul gaf me het boek vooral te leen uit curiositeit, denk ik. Hij wist het ook niet, maar hij dacht het te door zien: "Ze doen maar wat" en daarmee vatte hij kernachtig weer hoe het voor mij ook is. Kunstmaken is een ontdekkingstocht. Je denkt er wel over na op een heel abstracte en intuïtieve manier, maar als je vertelt wat je doet en waarom wordt het toch eerder onbegrijpelijk dan dat het iets verheldert. "Ze doen maar wat". Ooit vertelde ik tegen een plaatsvervangend SG van Economische Zaken dat ik vaak niet precies wist waarom ik iets deed, maar dat dat achteraf altijd helder was. Dick schrok daar zichtbaar van al bleef hij mijn gevoel voor timing roemen. "Ze doen maar wat". Een prima beschrijving van wat wij economen doen.
Twitter
