ƒ
zaterdag, april 29, 2006
Alle wegen gaan erheen
en nu ik dus ook met Doris, want die haalde een 10 voor Latijn. Het hoogste cijfer ooit door een van bergeijk behaald voor een van de meest zinloze vakken die ik ooit volgde. Maar aan zo'n tien heb je wat en ik ben blij dat ik de Romereis beloofde, want het waren een paar hele prima dagen. Voor het eerst eens in Rome terwijl ik geld had (vroeg moest ik op het eten bezuinigen om de puinhopen te kunnen bezoeken en nu twee maal der dag warm eten, ijsjes, espressootjes en broodjes spinazie tussendoor). Dus dat was agreable en heel slim verzonnen die Romereis, die ik meteen als heusche tradititie instelde. Hulde und lauwerkrans.
Oudstudentassistentendagen 2006
Vorige week kwamen Paul, Robert, Michiel en Simon al langs, maar toen ik vandaag binnenliep was Ben er al en later kwamen er nog meer. Marie was overgekomen uit Genève, Kim gaat van ZAIO naar AFEP en verder werden ook Peter en Bas even geknipt terwijl de maistro duidt wat er geduid moet worden. Bertholt is weggebleven. Die houdt meer van voetbal dan van cultuur. Ergens kun je dat wel begrijpen en billijken. Kortom de tweede studentassistentendagvrijdag, april 28, 2006
Out of office messages
Saai en vervelend die mededelingen dat men er niet is maar dat u iemand anders kunt bellen of mailen. Over het weekend, de vakantie of het semester tillen die hap. Ik heb een nieuwe. Probeer maar.
get an out of office message I
Deze message is tevens een perpetuum mobile
get an out of office message I
Deze message is tevens een perpetuum mobile
zondag, april 23, 2006
In de ESB
Barentszstraat 10, Den Haag t/m 30-4-2006
(foto credit R.C.G. Haffner)
Windhandel II
Zonder het te willen (of) weten wordt er op dit moment gehandeld in virtuele aandelen economendagboek. Op BlogShares (klik op het vignet links boven de links) kun je de actuele waarde zien in B$, dat zijn blogdollars. de waarde is gwaardeerd op de links van en naar deze weblog waarbij de waarde van een link weer is bepaald door de waarde van de verwijzende weblog. Blogshares is een virtuele beurs met weblogs als genoteerde ondernemingen dus en knap gecompliceerd al is het gelukkig maar een spelletje. Overigens wel een spelletje dat maximaal gebruik maakt van rekenkracht en kunde van de internetaddicts. Het spel is geschrevn in 2003 door Seyed Razavi. Een doel is het onderzoeken van een sociaal netwerk op internet, maar er is ook een wetenschappelijke ambitie, namelijk het bewijzen van de Wet van Pareto die een verdelingswet is en stelt dat 20% van de bevoling 80% van de rijkdom bezit. Dit geldt ook voor weblogs. 20% van de weblogs bezit 80% van de incoming links (internet verwijzingen naar een site).
Why Play BlogShares?
Addictive Fun: The most obvious reason. Whether you like building your fortune, immersing yourself in multiple game play strategies, voting blog categories, or simply need a place to get away from the hustle and bustle of life, BlogShares offers you a game play experience that you will not soon forget.
Find New Blogs: Blogs are a great Internet phenomenon! They're changing the way some of us connect, reflect, and do business. If you are interested in a particular subject, feel free to browse our Industry page which has over 4900 different Industries (categories) to peruse. You can utilize the search feature (quick lookup) in the upper right hand corner to search by keyword, blog title, or blog address (URL). You may even find your own!
See Your Own Blog In Action: That's right, you can add your own blog to our system and gain special controls over your blog in the BlogShares world. You even get 1K shares in your own blog just for taking the time to claim it!
Amazing Community: Not only do we have an excellent group of people in the forums, we also have a great group of gals and guys in our IRC channels. Feel free to join in the conversation, add a haiku to the monthly contests, or join any one of a dozen other contests held constantly. Take part in this community. BlogShares includes many player-volunteers in developing game algorithms, handling support, and even writing this intro.
donderdag, april 20, 2006
Competion
Ik heb de misdruk nog van de eerste marktwerkingsstudie van het CPB. Het CPB kon toen zelfs competition niet spellen. Maar er zijn er meer die daar een probleem mee hadden. Vide het trade mark van ENCORE (dat ondertussen al wel is aangepast)maandag, april 17, 2006
Paasbest
Desk cleaned
zondag, april 16, 2006
Op zijn plek
De tijd die ik vast bij de BEB doorbreng, leidt tot het benutten van een wisselplek in de semi-kantoortuin waar ASP is gehuisvest. Aan de wand hangt nu de doctoraatsbul uit 1990 voor Handel en diplomatie. (Op de foto zie je Bart net wegduiken. Hij wilde er niet mee op de foto, maar vindt het wel prettig in te worden gestraald door zoveel wijsheid, geloof ik). handel en diplomatie is een van de laatste nederlandstalige dissertaties. Er wordt wel eens wenkbrauwenfronsend over gesproken dat de diss in het Nederlands was. Ik deed het dan ook in een jaar, maar alle hoofdstukken zijn in internationale wetenschappelijke tijdschriften gepubliceerd (en grotendeels ook in ESB). Er is een Nederlandstalige handelseditie die is uitverkocht (Handel, politiek en handelspolitiek, SDU) en een Engelstalige uitgave bij Edward Elgar. Steven, die altijd het slechtste van de mens denkt, wist het destijds meteen: "Jij schrijft in het Nederlands, want dan kun je het ook nog eens in het Engels publiceren en dan scoor je dubbel met je publicaties". "Mmm", dacht ik, "geen gek idee".
vrijdag, april 14, 2006
Jarig
Verjaardagen zijn belangrijk, maar ik vier de mijne niet. Wel werkt het "weer een jaartje ouder" worden als een stimulans. Gepromoveerd voor je dertigste. Vader voor je 33e. Hoogleraar voor je veertigste. Van dat soort dingen. Gisteren haalde ik de deadline nipt. Een aquatint ets voor je 47e. Cheers.donderdag, april 13, 2006
Bron
Het economendagboek is zonder dat ik er iets aan deed een heusche bron in de internet enceclopedie wikipedia geworden. En nog wel over een "dubbeltalent" van een andere econoom.
woensdag, april 12, 2006
De Gelegenheid, 22 april
Ondertussen neemt de expositie "De zichtbare hand" langzaam maar zeker de macht over van de garage die De gelegenheid onder normale omstandigheden is. De nieuwe lading werken is gearriveerd en moet de komende week worden uitgehangen. Links achter de Porsche staat het drieluik "Avond bij de waterlelies" en rechtsachterin het tweeluik "Dal der engelen". 
De ene keer denk je: de ruimte is veel te groot: er is te weinig werk en dan draait het perspectief weer om. Enfin, dat gaat allemaal vanzelf wel blijken. Feestelijke opening 22 april 17.00 door Pieter Kalbfleisch. galerie De Gelgenheid, Bartenszstraat 10, 2518 XG Den Haag.
zondag, april 09, 2006
Post
Van: Pim van Klink [mailto:pimvanklink@ks-concern.nl]Het aardige is dat de dissertatie al door Schnabel is besproken in NRC. Schnabel merkt erover op:
Verzonden: vrijdag 31 maart 2006 20:13
Aan: NRC Boeken
Onderwerp: t.a.v. Peter van Bergeijk
Beste Peter van Bergeijk,
Met veel instemming heb ik uw bespreking van Imaginaire economie van Olav Velthuis gelezen. Mag ik u in dit verband wijzen op de handelseditie van mijn proefschrift Kunsteconomie in nieuw perspectief waarin ik een nieuwe economische benadering van de kunsten voorsta. Naar aanleiding van uw kritische noten over het theoretisch construct van Velthuis, ben ik benieuwd naar uw oordeel over mijn concept. Ik heb dit boek eind november aangeboden aan de boekredactie van de nrc. Er is tot op heden geen aandacht aan besteed dus het zal daar nog wel beschikbaar zijn. Voor meer informatie kunt u ook terecht op mijn website.
Vriendelijke groet,
Het gebeurt al niet zo vaak dat een promovendus je zijn proefschrift toestuurt met de dringende aanbeveling het te bespreken, maar nog niet eerder kreeg ik een maand later al een brief met een verzoek om uitleg waarom ik dat niet gedaan had ... Gelukkig won de nieuwsgierigheid het van mijn irritatie over de eigendunk en de drammerige briefjes ...
Oogsttijd
Misschien komt het door het weer dat de titel van deze blog me inviel, want er wordt op dit moment ook genoeg gezaaid (waarover een andere keer meer), maar op dit moment overheerst toch het gevoel van "Zeg dat je iets gaat doen, doe het, --- en dan eventueel zeg je dat je het gedaan hebt." Belangrijkste opbrengst van de afgelopen vijf jaar is de oprichting van de ECN Chief competition economist working group, een mond vol maar dan heb je ook wat. De toepassing van economie in een zaakgerichte omgeving waarbij besluiten gedecentraliseerd worden genomen en wet en regelgeving dikwijls opmerkelijke nationale accenten heeft behouden is een bron van kopzorg tenzij je de economen bij elkaar weet te brengen. Anders: geen interne markt, geen level playing field en geen ondubbelzinnige transparantie. Kortom een sine qua non. Daar waar we vorige keer in een klein zaaltje opgehokt zaten en een broodje in de kantine moesten kopen, was de werkomgeving dit keer wel ok. Hoogst ok zelfs en het risico is aanwezig dat de eerder door ambiance en inhoud afgeschrikte diplomatietijgers terugkeren.
Een ander punt waar geoogst wordt is de effectmeting. Vijf jaar geleden schreef ik ten behoeve van "Afscheid van de beleidseconomie? Beschouwingen over de rol van de beleidseconomie bij het afscheid van prof. dr. Jarig van Sinderen bij het Ministerie van Economische Zaken" twee profetische zaken. In de eerste plaats merkte ik op dat ik van dat afscheid geen barst geloofde (jarig zit dan ook links op deze foto naast Lars Henrik, dus in het walhalla van de mededingseconomie zal ik maar zeggen. het andere dat ik schreef had betrekking op het thema dat ik had opgekregen "Economisch onderzoek en marktwerkingsbeleid". In dat stuk schrijf ik de onderzoeksagenda voor mededingingsminnend economisch Nederland uit. Ik was het vergeten, maar struikelde er over toen ik een doos uitpakte. Het is het waard tabel 2 "Strategisch onderzoek ten behoeve van het nieuwe marktwerkingsbeleid" te citeren:Monitoring van markten
- data-analyse en benchmarking
- systematische toetsing van kosten en baten van marktverstoringen
- modellering van markten
- ontwikkeling en toetsing vannieuwe onderzoeksmethoden
Effectmeting
- micro- en macro-economische invloed van mededingingsbeleid en regulering op individuele relevante markten
- spanningsveld tussen technologie, innovatie en mededinging
Evaluatie
- identificatie vannieuwe instrumenten
- relatieve effectiviteit van instrumenten
Soms ben je lucide, maar heb je wel enige tijd en afstand nodig om dat te herkennen. Ik viste trouwens nog een zaaisel van iemand anders uit de verhuisdoos "the Dutch Institute for Research of Competition. Ik schijn de enige te zijn die nog weet dat Marcel Canoy en Eric van Damme daar als eerste een uitwerking voor op papier hebben gezet. Daarna kwam ik als interimconsultant (maar ik mocht geen directeur worden want ik zat al bij de NMa) van OMAR, dat uiteindelijk ENCORE werd. Marcel mag op de jaardag van Encore de eerste prijs uitreiken voor de beste MA Thesis, en zo sluit die cirkel zich ook weer. Ook bij de jury van ENCORE ga ik het estafettestokje overgeven.
maandag, april 03, 2006
Quatro baan
De duobaan bestond al, maar Jan deed het beter door bij èn Financiën èn de BOFEB èn voor het CPB te werken. De variatie geeft er sjeu aan, vertelde hij me, en ik dacht: tjonge wat een goed idee. Maar bij mij is het wat ui de hand gelopen. Voor de BEB verricht ik al hand en spandiensten, voor AEP werk ik anderhalve dag per week, de NMa trekt de hele dag aan mijn vestje en vanmiddag reis ik af naar Brussel waar ik af zou willen treden uit het steering committee van de chief competition economist working group, maar ze me niet willen laten gaan. Alsof dat nog niet genoeg is redigeer ik een bundel en komt de expositie van 22 april met rasse schreden nader.
zaterdag, april 01, 2006
Windhandel
Bezoekeraantallen, reacties en links kunnen in een formule worden gestopt en dan volgt er de theoretische marktwaarde van je weblog uit. Die van mij hoort nul te zijn, maar is tot mijn verbijstering nu 560 dollar waard. Ik geloof er helemaal niks van ook al is het bezoekersaantal inderdaad nu zo groot dat er ieder half jaar een oplage ESB op bezoek komt.
My blog is worth $564.54.
How much is your blog worth?
April fool
Vandaag trouwden Oscar en Sabrine, nee het is geen 1 april grap. De amtenaar van de burgerlijke stand in Bloemendaal bleek een nieuwsgierig aagje dat voorafgaand op bezoek ging bij het bruidspaar en daar het schilderij "C'est la vie" (90 bij 120 cm, olieverf, 2003) aantrof. Van dit schilderij en de daarop geschilderde tekst maakte ze een hele filosofie over de door haar op grond van het schilderij vooronderstelde levenshouding van het aanstaande bruidspaar. Goeie reclame voor de kunstenaar vanzelvers en de huwlijksplechtigheid kon wat mij betreft dus niet meer stuk. Maar het èchte verhaal achter het schilderij is anders... Ooit zag Oscar namelijk een schilderij dat hij per se wilde hebben bij een vriend en omdat hij toch een beetje een lefgozertje is bood hij hoge bedragen. De vriend wilde er niet aan. Het was een wit schilderij van 3 rose rozen en er boven stond La vie en rozen. jaren later zag Oscar zijn buurman in de tuin kunstschilderen en vertelde het verhaal van dat prachtige schilderij. Drie dagen later reed Oscar zijn garagepad op en zag in het koplamplicht "C'est la vie" opduiken. Een prachtig schilderij, inderdaad, maar vooral een goede grap. En het hangt sindsdien mooi in een toch wel hoogst moderne omgeving (zie ook het kookboek van Jamie rechts)
De kunst gaat voor de baat uit
Voor wie het miste: de recensie van Olav Velthuis, Imaginaire economie, NAi Uitgevers, ISBN 90-5662-400-8, die vrijdag 31 maart in NRC verscheen. Mijn recensies gaan zoals bekend niet alleen over het boek maar vormen tevens een weerslag van het eigen denken en doen.
In 1998 schilderde Nel van Wijngaarden, begenadigd realistisch dierportrettiste, haar schilderij Victory Boogie Woefie. Het was een persoonlijk commentaar op de aanschaf van Mondriaan’s Victory Boogie Woogie door de directie van De Nederlandsche Bank die met dit geschenk voor de Nederlandse bevolking de afschaffing van de gulden wilde markeren. Van Wijngaarden schilderde een cocker spaniel die de Victory Boogie Woogie aan flarden scheurt. Maar met dit schilderij is meer aan de hand dan een kunstenares die protesteert tegen de aankoop van een schilderij voor 35 miljoen euro. Er is namelijk een anecdote aan verbonden die de mores van het kunstcuratoreaat aan de kaak stelt: het werk mocht niet hangen op een expositie in het kasteel van Baarn. “Men was bang voor commentaar van de Mondriaan-aanhang!”, aldus van Wijngaarden op haar website.
De anecdote rond de Victory Boogie Woofie zou goed passen in het boekje Imaginaire economie van Volkskrantredacteur, econoom en kunsthistoricus Olav Velthuis. Zijn essay handelt over de reflectie die de kunst biedt op economische processen en de uitkomst daarvan. Hij meent dat veel te leren is van de manier waarop kunstenaars de economie beschouwen. Kunst geeft non-verbaal, visueel en intuïtief commentaar op economische vraagstukken. Er zijn zelfs kunstenaars die een andere economie verzinnen gebaseerd op schenking of nutteloosheid. Het zijn vormen van kennis die niet voor handen zijn in de op meetbare gegevens en utiliteit gebouwde wereld van de zakenvrouw of de professionele econome: alternatieve kennis die mogelijk even waardevol kan zijn als boekhoudwijsheid.
Er bestaat een tegenstelling tussen de exacte ondubbelzinnigheid van de boekhouding en het intuïtieve multi-interpreteerbare dat ieder goed kunstwerk kenmerkt. Het verkennend essay is dan ook nuttig omdat velthuis kunsthistoricus is en econoom; hij promoveerde op een dissertatie over de kunstmarkten in Amsterdam en New York
Velthuis kijkt naar de bovenbouw om iets van de onderbouw te leren. Hij studeert “imaginaire economie” en adviseert iedereen die iets wil begrijpen van actuele ruilprocessen, productiepatronen of eigendomsverhoudingen om een museum voor moderne kunst te bezoeken. Anders dan Velthuis geloof ik niet dat imaginaire economie een recent fenomeen is. Men mist in zijn overzicht de doelbewuste reflectie van Daumier of Monet’s impressies van het nieuwe stoomtijdperk in zijn serie over het station van St Lazarre. Mercurius was voor de Romeinen de god van de handel èn van de schilderkunst. En bieden de gehamerde grotschilderingen uit Valcamonica geen duiding van magische aspect van de jager als de oerproducent die hij nog steeds is?
Hoe komt Velthuis bij de idee dat imaginaire economie iets nieuws zou zijn? De meest voor de hand liggende reden is dat hij te veel het perspectief van de kunsthistoricus hanteert. Velthuis analyseert kunst en concentreert zich op het contemporaine. Alle kunst reflecteert op de maatschappij; economie vormt een onlosmakelijk onderdeel van die maatschappij en economie wordt dus bewust of onbewust gereflecteerd in iedere kunstuiting. Velthuis doet te dik waar de toegevoegde waarde van de kunstzinnige beschouwing van economische vraagstukken mij te dun is. Wie The General Theory of Employment, Interest, and Money van de econoom John Maynard Keynes heeft gelezen weet bij voorbeeld dat Keynes het verstoppen van grote sommen geld al in de crisisjaren als gedachte-experiment verzon om daarmee de onhoudbaarheid van de klassieke economische opvattingen aan te tonen. Het in imaginaire economie besproken kunstproject van Büchel en Motti die in 2002 een cheque van 50.000 frank wilden verstoppen heeft dus ruim een halve eeuw liggen rijpen in de schoot van de economische literatuur.
Velthuis slaagt er niet in om het extra’s dat de kunst kan bieden overtuigend voor het voetlicht te krijgen.Van een kunsthistoricus die tevens econoom is, mag men bovendien verwachten dat hij de kunsthistorische interpretaties toetst aan en verrijkt met economische inzichten. De duiding van een econoom moet toch wezenlijk anders zijn dan die van de kunsthistoricus. Velthuis onderkent onvoldoende dat het ineenstorten van de kunstmarkt tegen het eind van het vorige millenium waarschijnlijk een logisch gevolg is van de verkrapping van het monetaire beleid van de Amerikaanse Centrale Bank die een einde maakt aan een periode van asset inflation, en waarbij zeepbellen op de aandelenmarkt en de kunstmarkt tegelijkertijd worden doorgeprikt. Net als op de aandelenmarkt gaat het op dat moment bij de kunstwereld om investeringen in markten waarde prijsstelling iedere relatie met onderliggende waarden heeft verloren. De kunsthistoricus stelt het einde van een tijdperk vast; de econoom herkent de renteverhoging van de FED.
Een tweede voorbeeld is de slechte inkomenspositie van het merendeel der kunstenaars. Dit is een onderwerp dat door de econoom en beeldend kunstenaar Hans Abbing is aangekaart in zijn Why artists are poor? en dat een zelfstandig en terugkerend thema in Imaginaire economie vormt. Er zijn veel verklaringen voor dit fenomeen denkbaar en de meeste passeren de revue. Maar de meest voor de hand liggende verklaring, de wet van vraag en aanbod, komt er mager vanaf in imaginaire economie. Kunst maken zou wel eens gewoon te bevredigend kunnen zijn en als dat zo is zijn er “te veel” kunstenaars en kunstwerken.
Gelukkig trekt de kunstenaar zich weinig aan van de econoom!
In 1998 schilderde Nel van Wijngaarden, begenadigd realistisch dierportrettiste, haar schilderij Victory Boogie Woefie. Het was een persoonlijk commentaar op de aanschaf van Mondriaan’s Victory Boogie Woogie door de directie van De Nederlandsche Bank die met dit geschenk voor de Nederlandse bevolking de afschaffing van de gulden wilde markeren. Van Wijngaarden schilderde een cocker spaniel die de Victory Boogie Woogie aan flarden scheurt. Maar met dit schilderij is meer aan de hand dan een kunstenares die protesteert tegen de aankoop van een schilderij voor 35 miljoen euro. Er is namelijk een anecdote aan verbonden die de mores van het kunstcuratoreaat aan de kaak stelt: het werk mocht niet hangen op een expositie in het kasteel van Baarn. “Men was bang voor commentaar van de Mondriaan-aanhang!”, aldus van Wijngaarden op haar website.
De anecdote rond de Victory Boogie Woofie zou goed passen in het boekje Imaginaire economie van Volkskrantredacteur, econoom en kunsthistoricus Olav Velthuis. Zijn essay handelt over de reflectie die de kunst biedt op economische processen en de uitkomst daarvan. Hij meent dat veel te leren is van de manier waarop kunstenaars de economie beschouwen. Kunst geeft non-verbaal, visueel en intuïtief commentaar op economische vraagstukken. Er zijn zelfs kunstenaars die een andere economie verzinnen gebaseerd op schenking of nutteloosheid. Het zijn vormen van kennis die niet voor handen zijn in de op meetbare gegevens en utiliteit gebouwde wereld van de zakenvrouw of de professionele econome: alternatieve kennis die mogelijk even waardevol kan zijn als boekhoudwijsheid.
Er bestaat een tegenstelling tussen de exacte ondubbelzinnigheid van de boekhouding en het intuïtieve multi-interpreteerbare dat ieder goed kunstwerk kenmerkt. Het verkennend essay is dan ook nuttig omdat velthuis kunsthistoricus is en econoom; hij promoveerde op een dissertatie over de kunstmarkten in Amsterdam en New York
Velthuis kijkt naar de bovenbouw om iets van de onderbouw te leren. Hij studeert “imaginaire economie” en adviseert iedereen die iets wil begrijpen van actuele ruilprocessen, productiepatronen of eigendomsverhoudingen om een museum voor moderne kunst te bezoeken. Anders dan Velthuis geloof ik niet dat imaginaire economie een recent fenomeen is. Men mist in zijn overzicht de doelbewuste reflectie van Daumier of Monet’s impressies van het nieuwe stoomtijdperk in zijn serie over het station van St Lazarre. Mercurius was voor de Romeinen de god van de handel èn van de schilderkunst. En bieden de gehamerde grotschilderingen uit Valcamonica geen duiding van magische aspect van de jager als de oerproducent die hij nog steeds is?
Hoe komt Velthuis bij de idee dat imaginaire economie iets nieuws zou zijn? De meest voor de hand liggende reden is dat hij te veel het perspectief van de kunsthistoricus hanteert. Velthuis analyseert kunst en concentreert zich op het contemporaine. Alle kunst reflecteert op de maatschappij; economie vormt een onlosmakelijk onderdeel van die maatschappij en economie wordt dus bewust of onbewust gereflecteerd in iedere kunstuiting. Velthuis doet te dik waar de toegevoegde waarde van de kunstzinnige beschouwing van economische vraagstukken mij te dun is. Wie The General Theory of Employment, Interest, and Money van de econoom John Maynard Keynes heeft gelezen weet bij voorbeeld dat Keynes het verstoppen van grote sommen geld al in de crisisjaren als gedachte-experiment verzon om daarmee de onhoudbaarheid van de klassieke economische opvattingen aan te tonen. Het in imaginaire economie besproken kunstproject van Büchel en Motti die in 2002 een cheque van 50.000 frank wilden verstoppen heeft dus ruim een halve eeuw liggen rijpen in de schoot van de economische literatuur.
Velthuis slaagt er niet in om het extra’s dat de kunst kan bieden overtuigend voor het voetlicht te krijgen.Van een kunsthistoricus die tevens econoom is, mag men bovendien verwachten dat hij de kunsthistorische interpretaties toetst aan en verrijkt met economische inzichten. De duiding van een econoom moet toch wezenlijk anders zijn dan die van de kunsthistoricus. Velthuis onderkent onvoldoende dat het ineenstorten van de kunstmarkt tegen het eind van het vorige millenium waarschijnlijk een logisch gevolg is van de verkrapping van het monetaire beleid van de Amerikaanse Centrale Bank die een einde maakt aan een periode van asset inflation, en waarbij zeepbellen op de aandelenmarkt en de kunstmarkt tegelijkertijd worden doorgeprikt. Net als op de aandelenmarkt gaat het op dat moment bij de kunstwereld om investeringen in markten waarde prijsstelling iedere relatie met onderliggende waarden heeft verloren. De kunsthistoricus stelt het einde van een tijdperk vast; de econoom herkent de renteverhoging van de FED.
Een tweede voorbeeld is de slechte inkomenspositie van het merendeel der kunstenaars. Dit is een onderwerp dat door de econoom en beeldend kunstenaar Hans Abbing is aangekaart in zijn Why artists are poor? en dat een zelfstandig en terugkerend thema in Imaginaire economie vormt. Er zijn veel verklaringen voor dit fenomeen denkbaar en de meeste passeren de revue. Maar de meest voor de hand liggende verklaring, de wet van vraag en aanbod, komt er mager vanaf in imaginaire economie. Kunst maken zou wel eens gewoon te bevredigend kunnen zijn en als dat zo is zijn er “te veel” kunstenaars en kunstwerken.
Gelukkig trekt de kunstenaar zich weinig aan van de econoom!
Twitter
